Mevrouw Gerritsen heeft een leeg hoofd. Ze probeert een leuk stukje te bedenken maar er blijft niets in haar hoofd hangen. Het lijkt wel een leeg vat. Gedachten komen en gaan; de verkiezingen, opnieuw sneeuw, fotograferen. Ze staart naar buiten en denkt niks.
Het is alsof de tijd stil staat. Oscaruitreiking, aardbeving in Chili. Al dat nieuws, ze kan er geen chocola van maken. Wat zou ze graag weer een stukje chocola kunnen eten. Buiten is het bewolkt en binnen is het koud. Dan maar de verwarming wat hoger. Ze drinkt een glaasje spa en eet een salade.

Morgen wordt het beter…

Sinds enkele weken is dr. Frank mijn beste vriend. Tegen iedereen vertel ik enthousiast over deze nieuwe man in mijn leven. Voor mijn vrienden, familie en collega’s begint het tamelijk irritant te worden. Daarom leek het mij een goed idee om nu jullie, lezers, op de hoogte te brengen van mijn nieuwste passie.
Het is de eerste keer dat ik een dieet volg en net als stoppen met roken is mijn motto om het in één keer goed aan te pakken en niet mezelf keer op keer te kwellen met weer een nieuwe poging.
Nog geen maand geleden zou ik iedereen voor gek verklaard hebben die een dieet begon. De deprimerende momenten in de pashokjes brachten mij op andere gedachten. De slappe pogingen om op mijn eten te letten, doordeweeks geen wijn te drinken of meer te bewegen, hadden geen resultaat. De wijzer bleef zich onverbiddelijk in negatieve richting verplaatsen. Ik begon al te wennen aan de gedachte dat ik de rest van mijn leven een plumpuddinkje zou blijven. Toen kwam dr. Frank in mijn leven. Nu na 3 weken dr. Frank kan ik zeggen dat ik 3 kilo ben afgevallen.
Het valt niet mee om de heerlijkste gerechten te moet bereiden en er daar niet van te proeven. Maar mijn besluit staat vast: ik zal 10 weken Dokterfranken. Natuurlijk kan ik mijn kennis gebruiken om de maaltijden wat lekkerder te maken. Je hoeft bij dit dieet geen honger te lijden en je kunt lekker veel groentes eten. Wordt vervolgd.

Vanavond

Gebakken schol met kappertjes en basilicum.
Gestoofde venkel met venkelzaadjes en gebakken wilde spinazie met een sjalotje en een knoflookje…

De heer Pieterse stelde voor, om een nieuwe lijn haarproducten op de markt te brengen. ‘Het nieuwe merk gaat Hairdressing heten en we zullen ons laten inspireren door de verschillende culinaire dressings. Zoals bijvoorbeeld French dressing voor gespleten punten. Cesarsalad dressing voor grijs haar en Mayonnaise voor normaal en beschadigd haar.’ Juffrouw Paddington bracht naar voren dat het aardig zou zijn om kleine stukjes komkommer of ui aan de dressing toe te voegen, voor het hoofdgevoel. Mevrouw Joosten leek het leuk om internationale hairdressings te ontwikkelen. Bijvoorbeeld een Japanse shisodressing voor stijl haar, een Mexicaanse guacamoledressing voor droog haar, een Tzatziki dressing met veel knoflook voor slap en futloos haar en een Aïolimayo voor kroeshaar. Ze filosofeerden nog even door, toen de broodjes kaas en ham werden gebracht. ‘Ik denk dat wij een geweldige niche gevonden hebben,’ sloot de heer Pieterse de meeting af. ‘Dat is dan geregeld. Wie heeft er wat recepten?’

In de supermarkt kocht ik voor 2 euro bloesemtakken. Dat is geen geld, maar wat voor takken zijn het? Kersen, appel, amandel?
Dat vertelt Appie er niet bij. Jammer hoor!  Dit is weer zo’n voorbeeld van desinteresse. Het is toch leuk om de namen te leren van planten, bloemen, bomen, vogels, groentes en bloesems.
Wie heeft een idee welke bloesem dit is? Over een paar weken meer…

En opnieuw is de wereld wit. Je zou er bijna aan gewend raken.
Deze maand is druk. Ik glibber heen en weer tussen twee lieve Engelse dames. Terwijl de vogeltjes niet van mijn pinda’s eten. Wat deed ik fout?
Ondertussen wordt er in huize Gerritsen hard gewerkt aan een culinaire fotosafari in Tokyo. Welk hotel is goed, welke vliegtuigmaatschappij is voordelig. Uren zit ik te zappen van het ene boekingskantoor naar het andere, tot ik er misselijk van word. ‘Zitten achter de laptop is niet goed voor je schouder’, zegt de fysio en hij masseert er nog een blauwe plek bij.

Eindelijk hakken we de knoop door en de prijzen zijn al weer 70 euro hoger dan drie dagen daarvoor. Als het geld overgemaakt is valt er een last van onze schouders. We kunnen weer verder leven. ‘Goed zo’, zegt de fysio. Nu kan het leuke werk beginnen en we fietsen naar reisboekhandel Pied à Terre, waar we een vracht gidsen inslaan zoals ‘Tokyo City Guide’, de ‘Culture Shock Tokyo’ en ‘What’s what in Japanese restaurants’. Nu kan de voorpret beginnen. Ondertussen sneeuwt het lekker door en begint heel Nederland zich te ergeren aan de prut.