Archief voor Amsterdam

Breien, moestuinen en worst

Tijdens een crisis staat alles op zijn kop. Niets is meer zeker. De berichten zijn verwarrend en we weten niet wat ons te wachten staat. Dus gaan we terug naar het verleden. De tijd dat iedereen een varken in zijn tuin had. De geruststellende gedachte dat er in ieder geval één keer per jaar een feest was. Het slachten van het varken op het binnenplaatsje. De vrouw des huizes toverde het dier om in allerhande producten. Paté, bloedworst, zure zult, gezouten karbonade en natuurlijk worst. In die tijd was het nog vrouwenwerk. De tijd dat er nog geen dierenpartij was en de mensen nog wisten dat er voor vlees een dier gedood moest worden. Nu vragen kinderen zich af waar de worstboom staat en smeken mannen hun vrouwen om thuis worst te mogen maken.
Met de emancipatie van de vrouw kwam de wokgroente, de onherkenbare stukjes vlees, de kant en klare sauzen en de 1,2,3 maaltijden in de supermarkt. We hebben geen tijd meer om te koken. Eigenlijk hebben we geen tijd meer om te leven. Koken is een mannenhobby geworden.
Maar er gloort hoop aan het eind van de tunnel. De breipennen worden uit het vet gehaald. De moestuinen worden weer omgespit. We gaan de handen weer uit de mouwen steken. Een ambacht is geen vies woord meer, maar een eretitel. Worst is weer populair dat blijkt wel uit het winnende woord van de foodlingo, ‘de zelfworster‘. Met het verschijnen van de worstbijbel werd 2011 zelfs uitgeroepen tot jaar van de worst.

Ook ik vond dat het in 2011 eindelijk eens tijd werd voor het aanschaffen van een worststopper. Ik nodigde Stokje uit voor een privéworstworkshop met ‘Over worst’ als gids voor het maken van droge worst en de kennis van mevrouw Gerritsen voor het maken van boudin blanc in de vorm van een visworst. Natuurlijk moest er ook verse worst gemaakt worden! Dit werd een hertenworst. Stokje bleek een voorbeeldige leerling. Het maken van worst is al vele jaren mijn lust en mijn leven, maar het maken van droge worst werd de eerste keer. We besloten het recept van de venkelsalami te maken. Na afloop kwamen zusje en meneer om alles op te eten. Als anti pasti hadden we geroosterde paprika met bagna cauda. Daarna een salade van witlof met rucola en visworstjes. Als hoofdgerecht zuurkool met puree en een hertenworst en na wat zelfgemaakt ijs. Ik bakte er een focaccia bij, dit keer met venkelzaadjes. Nu is het wachten op de droge worst!

Reacties (2)

Vazen

Als sinds mensenheugenis is mevrouw Gerritsen gegrepen door glas. Het begon ooit met glazen knikkers die haar mateloos boeiden. Helaas was zij niet goed in het spel en moest Mammette steeds nieuwe kopen.
Haar moeder was een hartstochtelijke verzamelaar van glaasjes. De glaasjes waar zij uit dronk in de Franse cafés, werden haar cadeau gedaan door de Fransen. Ze gaven hun kostbaarheden toentertijd nog zo weg aan een vriendelijke maar ook aantrekkelijke vrouw.
Toen ging Pappette zich er mee bemoeien en werd het allemaal groter aangepakt. Er kwamen karaffen, vazen, glazen van beroemde ontwerpers etc. Met het uiteenvallen van het huwelijk viel de collectie ook uiteen en was er een einde gekomen aan het glazenverzameltijdperk.
Het leukste leek het mevrouw om zelf glas te blazen. Zij volgde een cursus bij Tetterode van wel 2 dagen. Daar besefte zij hoe moeilijk het is en hoeveel oefening er nodig is om iets goeds te kunnen maken. Het was een prachtige ervaring.
Niet lang daarna kreeg zij haar eerste glazen vaas. Vanaf dat moment was zij een verzamelaar.

Reacties (1)

McGee

Daar stond hij dan, Harold McGee, voor een projectie van kleine ruitjes met daarop moleculen. Opwindend noemde hij de tekeningen van de kleine bolletjes. Het café van Nemo zat 3 december helemaal vol. Meneer en mevrouw zaten gespannen in de zaal te wachten op de smaaktest. Overal stonden bordjes met testmateriaal. Kleine bekertjes met een X of S erop. Kauwgomballen in alle kleuren en papiertjes. Eerst moesten ze de tong droog maken en er zout of suiker op leggen. Daarna moesten ze een papiertje proeven. De volgende test was kauwen op een kauwgom tot de smaak weg was en daarna de kauwgom in zoetstof weer zoet maken en opnieuw kauwen. Als laatste proefden ze het verschil tussen grapefruitsap normaal en grapefruitsap met zout. Daarna vertelde Harold van alles over smaak. Een opmerkelijke ontdekking was, dat de meeste smaak van tomaten in de pitjes zit. Als afsluiting kocht mevrouw Gerritsen het nieuwste boek ‘Goed koken’ en kreeg een handtekening van de meester. Tevreden gingen meneer en mevrouw door de sneeuw weer naar huis.

uitslag test:
1. Zonder speeksel proef je niks.
2. Hoe bitterder het papiertje smaakt, hoe gevoeliger je voor de smaak bitter bent.
3. De geur van de kauwgom blijft in de neus hangen maar als de zoete smaak weg is zeggen de hersenen dat de geur ook weg is. Door de kauwgom weer zoet te maken laten de hersenen de geur weer toe en proef je weer de originele smaak.
4. Zout haalt de bittere smaak een beetje weg.

[© foto's bij dit artikel: plasticpeter]

Reageer

Food = punk

Op 27 november vond de eerste ‘twitterlaunch’ ter wereld plaats in theehandel en kapper Formocha in Amsterdam. Het nieuwe boek van Marjan Ippel ‘What [not] to eat 2011‘ werd hier gepresenteerd. Volgens Marjan wordt  2011 het punkfoodjaar. We lappen alle regeltjes aan onze laars en gaan voor autonomie. De natuur is onze inspiratiebron. We gaan underground en willen geen haute- maar laag-cuisine. Mevrouw Gerritsen is natuurlijk apetrots dat zij ook aan dit boek heeft mogen bijdragen met een recept en foto van een ijshoorntje.

De twitterlaunch was een afspiegeling van de voorspellingen voor 2011: underground en georganiseerd via twitter met gepofte kastanjes, oesters, Duitse sekt, dripkoffie, cider en natuurlijk thee. De gasten twitterden in levende lijve vrolijk met elkaar en leefden nog lang en gelukkig.

Reacties (1)

Undergroundboerenmarkt

De tweede editie van de undergroundboerenmarkt is al weer voorbij. Weken ben je er mee bezig en voor je het weet zijn alle zakjes en potjes verkocht. Marjan had het weer mooi georganiseerd. Een echte undergroundplek en lekker centraal. Er waren een aantal oude bekenden zoals Kattebelletje, die heerlijke Chinese noedels maakte en Eetschrijver, die niet alleen maar verkocht maar zich ook ontpopte als een ware troubadour.
Ook kwamen er gezichten bij. Namen die ik kende van het twitteren maar nog nooit ontmoet had zoals Raay en Filmfood. Er waren cupcakes, barfi en lebküchlein, 18e eeuwse soep, pesto, kweeperengelei, Louisiana knoflookmayonaise, spruiten aan de stam, een theebar, verschillende soorten sambal, aubergine met een yoghurt-saffraansaus en nog veel veel meer. Jammer genoeg heb ik lang niet alles kunnen proeven. Ik had het druk met de verkoop van mijn eigen pickles en spekjes.
Natuurlijk misten we wel meneer Wateetons met zijn worstcarrousel. Maar iedereen kan nog steeds zijn boek bestellen en zelf worst maken. Het was wéér een succes. Voor de mensen die er niet waren hier wat foto’s van meneer Gerritsen.

Reacties (6)

« Vorige items Volgende pagina » Volgende pagina »