Gisteren, net op het nippertje, vóór de regen, haalde ik mijn fruitoogst van het dakterras.
Frambozen, bramen en appels. Ik haalde de klokhuizen uit de appels en sneed ze in stukken. In een pan samen met het andere fruit en hetzelfde gewicht aan suiker, bracht ik het fruit met de suiker en een scheut witte wijn aan de kook. Toen het tot moes gekookt was, zeefde ik de massa en stopte het in weckpotten. En zo had ik de oogst verwerkt tot een fruitgelei voor in de yoghurt.

De zomer lijkt tot een nat einde te zijn gekomen. Nu is het wachten op een mooie nazomer of herfst. Ik ga dat hier niet afwachten maar pak het vliegtuig naar Tokyo. Daar hoop ik jullie op de hoogte te houden van mijn avonturen als de internetgoden me gunstig gezind zijn. Nog 10 nachtjes slapen.

En opnieuw is de wereld wit. Je zou er bijna aan gewend raken.
Deze maand is druk. Ik glibber heen en weer tussen twee lieve Engelse dames. Terwijl de vogeltjes niet van mijn pinda’s eten. Wat deed ik fout?
Ondertussen wordt er in huize Gerritsen hard gewerkt aan een culinaire fotosafari in Tokyo. Welk hotel is goed, welke vliegtuigmaatschappij is voordelig. Uren zit ik te zappen van het ene boekingskantoor naar het andere, tot ik er misselijk van word. ‘Zitten achter de laptop is niet goed voor je schouder’, zegt de fysio en hij masseert er nog een blauwe plek bij.

Eindelijk hakken we de knoop door en de prijzen zijn al weer 70 euro hoger dan drie dagen daarvoor. Als het geld overgemaakt is valt er een last van onze schouders. We kunnen weer verder leven. ‘Goed zo’, zegt de fysio. Nu kan het leuke werk beginnen en we fietsen naar reisboekhandel Pied à Terre, waar we een vracht gidsen inslaan zoals ‘Tokyo City Guide’, de ‘Culture Shock Tokyo’ en ‘What’s what in Japanese restaurants’. Nu kan de voorpret beginnen. Ondertussen sneeuwt het lekker door en begint heel Nederland zich te ergeren aan de prut.

Ik hou niet van sporten. Telkens als ik met een sport begin probeer ik mezelf wijs te maken dat alles dit keer gaat veranderen. In mijn fantasie vliegen de kilo’s eraf. Ik vertel iedereen enthousiast over mijn vorderingen. Iedere keer ben ik weer vol verwachting. Maar als het na een paar keer hardlopen begint te regenen heb ik geen zin en ik word er zo moe van.

Daarom kochten we een roeimachine. Sporten en ondertussen een film bekijken, droog en lekker thuis. Je merkt eigenlijk niet eens dat je sport. Na een tijdje raakte ik ook deze prachtige machine niet meer aan. In ons kleine appartementje werd het een stoffig obstakel.
De roeimachine werd op Marktplaats gezet. Diezelfde dag werd er gebeld en geboden. Een vriendelijke meneer uit Groningen was er het eerst bij. Hij zag wel op, tegen een bezoek aan Amsterdam. Mijn vriendelijke echtgenoot bood aan om de roeimachine naar de dochter van de meneer, in Amersfoort, te brengen. Natuurlijk wist hij toen nog niet dat er meer geboden zou worden en dat iemand het apparaat zelfs meteen wilde komen ophalen. De roeimachine bleek populair.

Toch gingen we zoals beloofd naar Amersfoort. Ik mekkerde een beetje want ik had geen zin om naar Amersfoort te gaan. Daar aangekomen werden we vriendelijk ontvangen. Als dank voor onze moeite kregen we een fles wijn, gevulde speculaas en 2 kisten vol Gieser Wildeman. Mooie biologische peertjes uit Groningen. Als een kind zo blij zat ik tevreden in de auto op weg naar huis en heb de rest van de dag peertjes ingemaakt. Met witte wijn, rode wijn, gember en sinaasappelsap. Geef mij maar de inmaaksport.

Op een van mijn reizen heb ik deze ingemaakte groente in blik meegenomen.
Maar wat is het? Ik heb geen idee. Jullie misschien?

Het was droog en buiten was de temperatuur aangenaam. Omdat dit mijn vrije dag was ging ik samen met meneer een beetje wandelen door de stad. Zonder dat we het in de gaten hadden liepen we al snel in de richting van China Town. Op de Zeedijk proefden we een beetje van de Shanghai sfeer. Een spugende Chinese oude man kwam ons tegemoet. Stapels blikken zonnebloemolie werden afgeleverd bij een restaurant en in een Chinese kapsalon lag iemand te slapen in zijn stoel. We werden er week van. Langzaam slenterden we door naar de Nieuwmarkt en ploften neer op het terras van café het Loosje en bestelden een biertje van brouwerij het IJ. We keuvelden wat over Shanghai, ons leven en de toekomst. Toen het tegen etenstijd liep, besloten we om het Chinese eten op de Zeedijk te testen. We liepen New King binnen en gingen zitten. Het was er ijskoud want de airco stond te hoog. De inrichting was gemoderniseerd en op tafel lag een dim sum kaart zonder prijzen. We keken elkaar aan en dachten hetzelfde. Na een verontschuldiging aan de bediening liepen we het restaurant uit. Op naar de volgende. Dat werd Nam Kee. De bediening was wat nonchalanter en het was gelukkig niet koud. Weer gingen we zitten en bekeken de kaart. De gerechten deden ons niet authentiek aan en weer kon het ons niet bekoren. Binnen 10 seconden stonden we weer buiten. We liepen verder en kwamen langs Wing Kee. Het zag er eenvoudig uit en we zagen binnen veel Chinezen. Driemaal is scheepsrecht, dus waagden we het er op. De sfeer was goed. Het restaurant was voor 80% met Chinezen gevuld. Een familie zat om een ronde tafel lekker te eten en het was warm. We konden zelfs bij een raampje zitten. De leuke Chinese serveerster vroeg of we stokjes of bestek wilden en bracht jasmijn thee. Natuurlijk wilden wij stokjes en het gebruikelijke servies werd gebracht, precies zoals we dat in Shanghai gewend waren. Op de kaart probeerden we te zoeken naar authentieke gerechten. Het werd ma po tofu, pekingeend en een groentegerecht. Glunderend zaten we te wachten. Al snel werd alles gebracht. De hoeveelheden waren aangepast aan de Nederlandse cultuur. Grote porties zodat je met één gerecht al genoeg hebt. Hier geen tafel vol met allemaal kleine gerechtjes. We begonnen te proeven. De smaken waren wat flauw. Geen smaaksensaties zoals we dat in Shanghai gewend waren. Meneer vond dat mijn Chinese kookkunsten inmiddels véél beter zijn. Dat was leuk om te horen. Wel jammer dat ik nu altijd zelf moet koken. Behalve in Shanghai …