Archief voor reizen

Puntarelle

Een echte Romeinse groente is puntarelle. Ik leerde hem kennen bij Jean Beddington, die hem soms van Lindenhoff kan krijgen. Natuurlijk wilde ik hem in Rome eten.  Daar maken ze deze voortreffelijke groente met een ansjovisdressing. Het was een grote teleurstelling dat ze deze seizoensgroente in geen enkel restaurant waar wij kwamen serveerden.

Een puntarelle snijdende mevrouw op de markt vertelde ons dat dit de eerstelingen waren. Maar dat ze voor de restaurants nog veel te duur waren. Ondanks dat het in Nederland ook bijna niet te krijgen is, kon ik het niet laten een puntarelle snijder te kopen. Ik had nu de kans en je weet maar nooit. Misschien wordt 2012 wel het jaar van de puntarelle.

Reacties (3)

Pommidoro

Vandaag is meneer niet zo lekker. Het rommelt een beetje in zijn buik. Maar het lijstje van mevrouw moet afgewerkt worden dus gaan ze toch op pad naar Pommidoro, in de wijk San Lorenzo. In dit restaurant schijnt Pasolini zijn laatste avondmaal gegeten te hebben.

Meneer en mevrouw zijn vroeg maar al snel zit de hele zaak vol. Er staat een mooie vitrinekast met versbereide groente.
In dit restaurant kun je rigatoni alla pajata bestellen. Dit is pasta met darmen van zuigkalveren. Mevrouw twijfelt een beetje.
Als eerste neemt ze de porchetta. Dit is speenvarken, gebraden met venkel, rozemarijn en knoflook. Hier worden plakken van gesneden. Een broodje porchetta kun je op iedere hoek van de straat kopen, maar mevrouw heeft het nog niet geproefd. Er zijn nu eenmaal grenzen aan hoeveel je kunt eten op een dag. Dít varkentje is heerlijk. De portie is héél royaal, maar het is te lekker om wat te laten liggen. Als tweede besluit ze toch de pajata te bestellen. Hier heeft ze geen spijt van. Het is werkelijk een delicatesse, heel zacht van smaak en subtiel. Het heeft niets van de soms wat moeilijke geur en structuur van tripes. Meneer laat het bij een pasta’tje met eekhoorntjesbrood. Heel erg lekker.

Als laatste wordt een Romeinse artisjok opgediend. Dit is natuurlijk een bijgerecht, maar in Italië kun je op elk moment bestellen waar je zin in hebt. Deze artisjok overtreft ál haar verwachtingen. Hij is boterzacht en heeft zo’n lekkere smaak dat mevrouw in trance raakt. ‘Alleen al deze artisjok is de reis waard!’ roept ze.

Reageer

Alle wegen

Meneer en mevrouw hadden nog véél meer willen zien in Toscane maar het is helaas alweer tijd om te vertrekken. Een nieuw avontuur…

Ze rijden naar Rome een lang gekoesterde wens van mevrouw. De reis gaat voorspoedig en na 2,5 uur zijn ze er. Dankzij  de gps parkeert meneer moeiteloos voor de deur van het hotel. Het appartement zit in een vrijstaand complex met een hek er om heen. Zo kan de auto veilig worden geparkeerd. De medewerkers van het hotel zijn zeer joviaal. Op de kamer staat zelfs een George-Clooney-apparaat en de koffie is gratis.

Als de deurbel gaat doet mevrouw Gerritsen vol verwachting open. Nee het is niet Georgie maar een medewerker met een fles prosecco. Ook leuk, maar toch. De wifi is perfect en snel, dus ook meneer kan ontspannen. De wijk waarin ze zitten is Trastevere.

Ze gaan op weg naar een restaurant aanbevolen door het echtpaar Beddington. Het restaurant  zit vlak naast het Pantheon en heet Armando al Pantheon. Mevrouw Gerritsen heeft niet gereserveerd en er staan al mensen voor de deur te wachten. Bij gratie gods zijn meneer en mevrouw de laatsten die nog zonder reservering naar binnen mogen. Het is een sympathieke eetzaal met groene tafelkleedjes. De bediening spreekt Engels dus dat is makkelijk. Ze eten gerookte zwaardvis en tonijn, bruschetta met truffel, pasta cacio e pepe (pasta met pecorino en zwarte peper), pasta amatriciana (pasta met  guanciale*, tomaat en kaas) en groente van de dag. Als dessert nemen ze semifreddo met cantuccini en vino santo en panna cotta. Én een Montepulciano d’abruzzo Masciarelli 2008.

Het is weer heerlijk en meneer en mevrouw zitten te smikkelen. Ze merken wel dat de bediening een beetje zenuwachtig wordt. Het restaurant loopt vol en meneer en mevrouw zijn nog niet klaar. Hun tafel is natuurlijk gereserveerd.

Ze besluiten dit heerlijke diner af te sluiten bij een bar vlakbij, Tazza d’oro die de beste koffie van Rome schijnt te maken. Hier heerst ook weer een gezellige sfeer en samen hangen meneer en mevrouw aan de bar en slurpen een espresso en een macchiato naar binnen. Wat is het Italiaanse leven toch goed!

*guanciale = zoete gedroogde varkenswang

spaghetti cacio e pepe

• 2 theelepels zwarte peperkorrels
• 500 gram spaghetti
• 4 eetlepels grof geraspte pecorino

Kook de spaghetti al dente in gezouten water
Maak een serveerkom warm door er heet water in te gieten.
Bewaar een kopje van het kookwater.
Laat de spaghetti uitlekken.
Doe de spaghetti in de hete kom en hussel de pecorino, gemalen peper en een beetje kookvocht erdoor.
Serveer de pasta en geef er los nog wat peper en extra geraspte kaas bij.

Reacties (1)

Lekkere hapjes

In Italië is het de gewoonte om in een bar te ontbijten. Even staand aan de bar en dan een lekker klein zoet hapje erbij. Soms is de keuze overweldigend!
Deze gewoonte neemt mevrouw direct over. Na die eerste cannolo picolo, komen nog vele crostatini’s en andere lekkere hapjes.

Reacties (2)

Slowfood

Mevrouw Gerritsen heeft héél wat gidsen aangeschaft. Want hoe anders vind je je weg in een vreemd land. Daar komt bij dat ze natuurlijk wel in goede restaurantjes wil eten. Daarom heeft zij gekocht:

• De Trotter (vertaald uit het Frans, Le Guide Routard), voor algemene informatie en leuke adresjes.

• Het beste restaurant van Italië (Dylan van Eijkeren), voor leuke verhalen over restaurants en gerechten.

• Osterie d’Italia, gids met restaurants, aanbevolen door Slowfood, alleen in het Italiaans of Duits verkrijgbaar.

• Culinair Reiswoordenboek Italië, it-ned / ned-it, Onno Kleyn

De Slowfood gids vindt zij erg fijn. De restaurants waar ze tot nu terecht zijn gekomen zijn vaak onopvallend. Toeristen lopen er zo voorbij. In de gids worden ook al veel van de specialiteiten genoemd, zodat ze een beetje kan bekijken wat ze zou willen eten. Zo kwam Mevrouw onder andere terecht bij Taverna Pane e Vino.

Dit restaurant ligt in het prachtige maar toeristische Cortona.  Al wandelend door het stadje zien meneer en mevrouw overal vrolijk gedekte tafeltjes. Ze vinden Taverne Pane e Vino een beetje verscholen achter de marktkramen. Hier is geen terras. Het blijkt een soort kelder te zijn met mooie oude gewelven. Overal staan flessen wijn en er zijn houten tafeltjes en stoelen en verder geen tierelantijnen. Meneer en mevrouw zijn de eersten deze middag. Een uur later is het restaurant helemaal vol.
Ze worden professioneel ontvangen en de ober spreekt een beetje Engels. Hij brengt ze prachtige grote glazen wijn, shiraz Cortona smeriglio 2009 en zelfgebakken brood met meel van de steenmolen. Natuurlijk weer zonder zout want dat is een gebruik in Toscane.
(Het schijnt dat er ooit belasting geheven werd over het zout en ‘slim’ als de Toscanen waren gingen ze brood bakken zonder zout.)

De voorgerechten, die meneer en mevrouw bestellen, bestaan uit piatto del cavatore di marmo, gerecht van de marmerwerkers. Dit is spek, ook wel lardo di colonnata genoemd. Spekvet dat gerijpt wordt met zout en specerijen tussen marmer. Dit spek smelt op de tong. Het tweede gerecht is ham van het Cinta zwijn en wat geitenkaas. Meneer en mevrouw smullen ervan. Daarna komen pappardelle della festa al ragù di tre carne en tartare di chianini IGP. Meneer vind zijn pasta met 3 soorten vlees heerlijk. Mevrouw krijgt tranen in haar ogen van de heerlijke tartaar met 2 soorten olijfjes op heerlijke knapperige toastjes gestapeld als een torentje met ernaast één blad raddichio. ‘Dit is precies goed’, zucht ze. ‘Wat een fijn restaurant’. Als uitsmijter eten ze nog perzikbananenijs, puur ijs, nauwelijks zoet en een semi freddo met krokantjes. Ook weer héérlijk.

Sterk hè die gidsen.

Reacties (6)

« Vorige pagina« Vorige items « Vorige pagina · Volgende pagina » Volgende items »Volgende pagina »