Archief voor reizen

Restaurante Flor

Sinds een paar dagen zijn we weer in Juseu, een heel klein dorpje in de Spaanse Pyreneeën, midden in de natuur op een rots. Alle andere keren dat we hier waren, vond ik het leuk om veel zelf te koken met de lokale producten. Deze keer besloten wij om de restaurants in de omgeving te onderzoeken.
Zo begonnen we met Restaurant Flor in Barbastro. We waren door onze Juseuaanse buren héél nieuwsgierig gemaakt. De inrichting was zó jaren 70 met zakdoekjes over de lampen en veel schrootjes. Suf, duf, een bejaardentehuis waren de woorden die vielen. Het restaurant heeft wel een Michelinvermelding en het eten moet lekker zijn. Stoer beweerden wij dat de inrichting onbelangrijk is. ‘Als het eten maar lekker is’, zo stelden wij. ‘De omgeving is ook belangrijk’, zo stelden zij.
Op een mooie dag gingen we met z’n vieren naar Barbastro. Een beetje achteraf, in een vaag straatje, lag het restaurant. Opvallend was dat de façade van het restaurant op een Franse ‘boîte de nuit’ leek. Waren dat de eerste Michelin invloeden? De typografie van Flor op de gevel was inderdaad zéér jaren 70. Binnengekomen zagen we meteen dat er een modernisering in gang was gezet. De lampen met zakdoek waren vervangen door grote moderne witte lampen en er waren in dezelfde stijl witte kamerschermen met licht erin. Hier tussendoor waren nog geelbruine schrootjes hout en klassieke schilderijen in verschillende stijlen, van kubistisch tot renaissance-taferelen, te zien. Een mooi detail was de deur van het kantoor die open stond. Zo kon je een schitterende grote medaille zien hangen. Helemaal intact was de prachtige spiegel van rookglas met schuine strepen en Flor, in wéér dezelfde typografie. Verder waren de sleetse tafels en stoelen van een nog eerdere periode. Het was dus een zeer interessante mix van stijlen die je gerust een ratjetoe kan noemen. Toch hadden we meteen door dat we niet zomaar met een restaurant van doen hadden. Dit was duidelijk een restaurant met status en dus een Michelinvermelding. Met een zelfverzekerde niet al te vriendelijke air ontving de gerant ons en liet ons over aan de zorgen van een zéér jonge ober. Deze onzekere puberende jongen bediende ons met een, voor zijn leeftijd, natuurlijke tegenzin en weerstand. De jongen was hier zeker niet op zijn plaats en móest wel de zoon zijn van de oberkellner. Hier moest hij onder het scherpe oog van zijn vader, iets van zijn leven maken. Helaas was er geen kruimel bedieningstalent in hem te ontdekken. We vonden het sneu voor deze jongen dat hij juist datgene moest doen dat totaal tegen zijn natuur inging. Dit maakte hem dan wel weer héél menselijk en we leden met hem mee. Dat kon niet gezegd worden van zijn ‘vader’ de oberkelner, die ons bediende met een onhartelijke routine en afstand. Waren wij eigenlijk niet welkom of ongepast in dit restaurant met Michelinvermelding? Zaten wij hier ver boven onze stand te dineren? De sfeer in het restaurant was onspaans gedempt, zoals je in Franse restaurants wel vaker meemaakt. Misschien ook de Franse invloed. Wij waren wel vrolijk en amuseerden ons kostelijk. Ook dat was misschien niet de bedoeling. De presentatie van het eten was mooi. De smaak was goed. De gerechten bestonden uit veel zachte structuren en we misten de beet. Als amuse kregen we chips van groente, dat was lekker. Duidelijk was hier een chef met vakmanschap aan het werk. Rouleau van kip met de verschillende delen en het vel erom heen. Goede jus, lekkere nagerechten. Maar wat deed dat papperige en smakeloze bloemkoolpureetje onder de zo lekker gevulde kleine inktvisjes met een paprikasaus? Waarom carpaccio van rauwe langoustine op een sterk smakend uientaartje? Zo eindigden we ons bezoek met gemengde gevoelens. Over één ding waren we het eens. De bediening is ook belangrijk. Terwijl wij het restaurant uit liepen was er niemand meer die zich over ons bekommerde. Buiten scheen de zon en werden we lekker warm.

Reacties (1)

Japans volkseten

Toen ik dit stukje schreef had ik er geen idee van dat er zo’n donkere wolk boven Japan hing. Hopelijk klaart het snel weer op en komen de mensen er weer bovenop, maar dat zal wel lang gaan duren want de ramp is niet te overzien. Ik voel erg mee met de ellende van de mensen die zo’n fantastische indruk op me hebben gemaakt.

Volkseten in Tokyo is een feest. Iedereen die denkt dat eten in Tokyo duur is heeft het mis. Natuurlijk kun je er voor héél veel geld eten, maar voor héél weinig kun je ook zeer goed terecht.

Eigenlijk is het zo dat je altijd goede waar krijgt voor je geld.

Ik fotografeerde alle maaltijden die ik at. Dat zijn natuurlijk te veel foto’s om te publiceren. Ik zal een aantal met jullie delen…

In Japan hebben alle restaurants een specialiteit. Je gaat sushi eten of noedels of je gaat naar een ‘ramen’ restaurant. Yakitori eet je in een bar als hapje bij je bier. Handig zijn de ‘set meals’, ‘teishoku’ in het Japans. In een sukiyaki-restaurant bijvoorbeeld, krijg je dan sukiyaki met daarbij een kommetje rijst, een miso soepje en een beetje pickles voor ongeveer €4,50. Drank is aanzienlijk duurder en voor een bier betaal je al gauw €5,00. Maar ijsthee of groene thee krijg je er altijd gratis bij. Al deze volkse tentjes zijn erg leuk om te eten.

De service is altijd snel en correct. Als je binnenkomt krijg je vaak een vochtig doekje om je handen schoon te maken en iets te drinken. Afrekenen doe je bij een centrale kassa. Weer heel praktisch: zo hoef je nooit te wachten als je weg wilt. Ook hier is het weer een gezang van welkom, bedankt en tot ziens.

We aten ook een keer bij een sushirestaurant met een lopende band waar het enorm druk was en we nog net konden aanschuiven. Na ons ontstond een rij maar de doorloop was zo snel dat niemand lang hoefde te wachten. Opvallend was dat veel mensen alléén aten, zoals bij ons, even snel een frietje bij de Febo. In de sushibar zaten kranen waar kokend water uitkwam. Er stonden stenen bekers en potten met groene theepoeder ‘macha’. Iedereen kon zo zijn eigen thee maken. Daarna was het een kwestie van sushi’s pakken. Allerlei soorten, bijvoorbeeld met zalmeitjes, zee-egel en van allerlei soorten vis. De autochtonen hadden in ‘no time’ een stapel bordjes naast zich staan. Ons lukte het niet om nét zoveel te eten. Er stonden drie koks in het midden die voortdurend in snel tempo de band aanvulden. Toen we klaar waren en bij de kassa gingen afrekenen werden de bordjes geteld en moesten we voor ons samen €18,00 afrekenen!

Ook aten we een keer Koreaans. Een kokend hete ijzeren kom met rijst, een rauw ei en groente. De bedoeling was alles door elkaar te scheppen. Door de hete kom werd de rijst lekker krokant en gaarde het ei.

Op veel plaatsen kun je bij je noedels ook lekkere tempura krijgen van coquilles of pompoen, aubergine etc etc.

Een echte specialiteit van Tokyo is monkichi. Deze specialiteit vind je in de wijk Tsukushima. Het is een soort pannenkoekbeslag met inktvis, noedels en groente. Op een grote plaat wordt het beslag gebakken. Hier strooi je weer bonitovlokken over en  je spuit er mayonaise op. Ook krijg je er nog sojasaus en tonkatsusaus bij. Zelfs Brad Pitt bleek dit gegeten te hebben.

Verder at ik nog een set menu met een vissenkop.Toch héél smakelijk.

Koude soba met pikante visseneitjes vond ik ook erg lekker en over de bowl uit midtown met sushirijst, mizunasalade, een zacht gekookt eitje met daar over heen amandelschaafsel en daarboven op, mayonaise, avocado en verse tonijn, droom ik nog vaak. Ik weet zeker dat ik nog héél veel vergeten ben. Maar ja, je moet er ook een keer zelf naar toe!

Reacties (7)

De food-achtbaan

Wie van winkelen houdt, kijkt zijn ogen uit in Tokyo. Maar wie een lekkerbek is begeeft zich op de grootste en opwindendste achtbaan aller tijden.

Zo heb ik het in ieder geval ervaren. Stel je voor dat je een metrostation ingaat. Terwijl je daar loopt, tussen de reizende mensen en kleine tentjes met noedels en allerhande snacks, wordt je aandacht getrokken door de ingang van een warenhuis. Je loopt er naar binnen en je ziet een enorme vloer met allerhande balies met allemaal verschillende producten. Je probeert te kijken waar het ophoudt maar je kan het einde niet zien. De mensen in de winkel begroeten je, buigen en nodigen je uit al hun waren te proeven. Zoals ingemaakte pruimpjes, yakitori, pickles in alle geuren en kleuren, zeewier, Frans brood, sushi, saké, omeletten, zoetigheden en gevulde driehoeken van sushirijst. Ondertussen zingt het om je heen ‘irashaimase, irashaimase, irashaimase!’ als een honderdkoppig koor. Verbijsterd door zoveel aanbod loop je door en door en door. Het lijkt oneindig. Als je dan eenmaal toch niet meer verder kan, via een groenteafdeling met de allerleukste en kleinste en perfectste groenten en fruit, Wagyu- en Kobe-vlees in alle soorten en maten, een visafdeling met kilobakken zalmeitjes, rauwe vis, salades en inktvis, dan blijkt er nog een volgende verdieping te zijn, met een Franse broodafdeling waar ze het luchtigste briochebrood dat ik ooit at, verkopen. De Fransen worden hier overtroffen en hoe! Ook geven de Japanners er een eigen twist aan. Je kunt bijvoorbeeld ook groene-thee-brood krijgen of gefrituurde broodjes gevuld met een Japanse curry. Daarna kom je langs allemaal soorten flans en bavarois met ook hier weer eigen toevoegingen als zwart sesam of pompoenpuree. Ook hier was ik onmiddellijk aan verslingerd. Hun uitvoeringen waren zo perfect, luchtig, smaakvol en niet te zoet, dat je minstens éen flannetje per dag moest eten. Natuurlijk mocht de mochi ook niet ontbreken, een echte Japanse lekkernij. Bij dit zachte en weke snoepgoed is de structuur héél belangrijk. De zachte deegballetjes worden soms uit meerdere lagen opgebouwd. Zo mooi en ook zo ingenieus. En dan de Baumkuchen, een cake die op spekkoek lijkt en een zeer populaire snack blijkt in Japan.

En dit was pas één warenhuis van de ontelbare andere in Tokyo. Iedere wijk heeft er wel een paar. Twee weken waren veel te kort en ik moest nog zoveel proeven! Ik gierde door de bochten, ging omhoog en omlaag, het suisde in mijn oren en ogen. Mijn smaakpapillen werden uitgedaagd en geprikkeld. Mijn neus draaide op volle toeren en toen kwam ik weer op de grond terecht met een klap in Nederland. De achtbaan was afgelopen en ik kon helaas niet nog een keer in de rij gaan staan.

Reacties (3)

Tokyo

Twee weken geleden ging ik vol verwachting naar Tokyo, de culinaire hoofdstad van de wereld. Vijftien volle dagen liep ik er rond en probeerde alles te zien en te proeven. De eerste dagen tolde mijn hoofd van zoveel visueel spektakel.
Tokyo is een warm bad. Alles is goed georganiseerd en de mensen zijn beleefd en behulpzaam. Het begrip winkelen en warenhuis krijgt een nieuwe dimensie. Iedereen die iets wil leren over service zou ik adviseren om daar te gaan kijken. Er zijn zoveel details waaraan wordt gedacht om het leven makkelijker en prettiger te maken. Natuurlijk weet ik niet hoe de bewoners het zelf ervaren. Voor mij was het geweldig en lag achter iedere hoek weer een nieuwe verrassing. Elke wijk is er weer een centrum. Als je honger hebt hoef je niet te zoeken want restaurantjes zijn er overal en vaak zelfs héél goedkoop. Heb je dorst dan neem je een gekoeld blikje of flesje uit de automaten die overal staan. Wil je ergens anders heen dan neem je de metro en binnen een half uur ben je aan de andere kant van de stad. Gaat het regenen dan verandert Tokyo in een parapluzee. De vrouwen hebben elegante rubberlaarzen aan en bij de ingang van winkels staan standaards met plastic zakjes om over de paraplu heen te trekken zodat je niet met een natte paraplu naar binnen hoeft. Met mooi weer kun je terecht in de vele prachtig vormgegeven parken met tempels. Daar zie je mannen van alle leeftijden kleine bloemetjes fotograferen. In de vele hoge gebouwen heb je prachtig uitzicht over de stad. Daar zitten vaak ook veel restaurants in. Niet één etage maar 3 of 4 etages vol met leuke eettentjes. De ‘food’ departementen zijn het leukste van allemaal. Meestal te vinden in de kelder en op de begane grond. Als je alle etages van de Bijenkorf achter elkaar zou leggen dan kom je misschien aan de hoeveelheid vierkante meters van één ‘food’ departement. Als je weet dat er in iedere wijk al gauw 3 warenhuizen zijn dan begrijp je dat 15 dagen te kort zijn. Voor de fashionliefhebbers is het ook fantastisch. Op straat zie je prachtig geklede mensen. Verschillende stijlen door elkaar. In deze stad ziet iedereen er piekfijn uit. Ook vrouwen in kimono’s met de klassieke houten sandalen kom je nog steeds tegen. Tegenwoordig wél met een elegant mobiel telefoontje. Alle beroemde modehuizen zijn aanwezig en strijden om de mooiste presentatie. Tussen al dit geweld door heb je ook mooie woonwijken met smalle straatjes en kleine schattige huisjes. Daar houden de mensen ervan om hun stoep vol te zetten met planten in potten. Zo creëren zij kleine tuintjes. In Tokyo laten de mensen je met rust en kun je relaxed zijn. Iedereen laat zijn spullen onbeheerd achter en is blijkbaar niet bang voor diefstal. Ook als ze je geld teruggeven doen ze dat heel duidelijk en correct. Heerlijk is het dat je nergens het gevoel krijgt dat je opgelicht wordt of dat er misbruik wordt gemaakt van je onwetendheid als toerist. Fooi wordt niet op prijs gesteld en je wordt altijd verwelkomd en bedankt voor je aankoop of bezoek. Er zijn overal toiletten, gratis, schoon en met voldoende toiletpapier. Klinkt dat niet hemels?

Reacties (5)

Oogst

Gisteren, net op het nippertje, vóór de regen, haalde ik mijn fruitoogst van het dakterras.
Frambozen, bramen en appels. Ik haalde de klokhuizen uit de appels en sneed ze in stukken. In een pan samen met het andere fruit en hetzelfde gewicht aan suiker, bracht ik het fruit met de suiker en een scheut witte wijn aan de kook. Toen het tot moes gekookt was, zeefde ik de massa en stopte het in weckpotten. En zo had ik de oogst verwerkt tot een fruitgelei voor in de yoghurt.

De zomer lijkt tot een nat einde te zijn gekomen. Nu is het wachten op een mooie nazomer of herfst. Ik ga dat hier niet afwachten maar pak het vliegtuig naar Tokyo. Daar hoop ik jullie op de hoogte te houden van mijn avonturen als de internetgoden me gunstig gezind zijn. Nog 10 nachtjes slapen.

Reacties (2)

« Vorige pagina« Vorige items « Vorige pagina · Volgende pagina » Volgende items »Volgende pagina »