Gisteren, net op het nippertje, vóór de regen, haalde ik mijn fruitoogst van het dakterras.
Frambozen, bramen en appels. Ik haalde de klokhuizen uit de appels en sneed ze in stukken. In een pan samen met het andere fruit en hetzelfde gewicht aan suiker, bracht ik het fruit met de suiker en een scheut witte wijn aan de kook. Toen het tot moes gekookt was, zeefde ik de massa en stopte het in weckpotten. En zo had ik de oogst verwerkt tot een fruitgelei voor in de yoghurt.

De zomer lijkt tot een nat einde te zijn gekomen. Nu is het wachten op een mooie nazomer of herfst. Ik ga dat hier niet afwachten maar pak het vliegtuig naar Tokyo. Daar hoop ik jullie op de hoogte te houden van mijn avonturen als de internetgoden me gunstig gezind zijn. Nog 10 nachtjes slapen.

Het dakterras ligt er weer mooi bij. Alles groeit als kool. Vooral de acacia doet het goed. Al 20 jaar groeit zij en de pot groeit mee. Sinds enkele jaren geeft ze zelfs prachtige witte geurende bloemen. Een beetje bezorgd zijn we wel. Hoe lang zal dit goed gaan. Maar nu stonden we ineens voor een dilemma. Op het dak naast ons wonen twee houtduiven. Mooie lieve grote houtduiven. Elk jaar zitten ze er weer, meneer en mevrouw Houtduif. Deze meneer en mevrouw waren tot onze schrik bezig met het maken van een nest in onze kwetsbare acacia. Een Sophie’s choice. Het nest of de acacia. De acacia is wel groot voor een dakterrasboom maar niet geschikt om deze vette duiven te dragen met het straks bijbehorende nest, vol met eieren en erger nog, spartelende jongen. Dat zou de acacia wel eens fataal kunnen worden. Dus haalden we met pijn in ons hart het nest uit de boom. De duiven keken op afstand toe. Maar ze gaven niet op en bouwden iedere dag weer een nieuw nest. Dit werd toch behoorlijk irritant. Takken braken van de acacia af, bladeren werden geel. Kwaad rukten wij steeds opnieuw het nest eruit. We begonnen een hekel te krijgen aan onze vogelburen. Nog even en de buurtregisseur moest er aan te pas komen. Wij lieten ons toch niet piepelen door een stelletje ordinaire houtduiven? Maar na een week hadden we eindelijk onze zin. De duiven hadden een nieuwe plek gevonden. Ze kwamen niet meer terug.

Meneer en mevrouw Gerritsen gaan stemmen.
U toch ook?

Even heeft de zomer zich weer laten zien. Een goed moment om de ijsmachine weer onder het stof vandaan te halen. Zo draaide ik achtereenvolgens cassisroomijs, bananenroomijs en sinaasappel-abrikozenroomijs. Niet in de laatste plaats om zoete broodjes met meneer te bakken. Toch ontbrak er nog iets en ineens wist ik wat het was. Een echt ijshoorntje. Samen met meneer zag ik de mensen nonchalant door de straten lopen, met de meest prachtige, goed gevulde hoorntjes in de hand. Meneer probeerde in de ijssalons hoorntjes te kopen met weinig succes. Bij het IJscuypje lukte het eindelijk voor 1 euro per stuk. Dit ging me toch aan het hart en ik besloot het fenomeen hoorntje te gaan onderzoeken. In mijn favoriete ijsboek Frozen Desserts vond ik een beschrijving van een oublie-ijzer of  in het Italiaans een pizelle.

Bij Duikelman bleken ze een exemplaar te hebben, dus het experimenteren kon beginnen. Het recept uit Frozen Desserts bleek toch het best. Meneer zat in het testpanel en keurde dit koekje goed. Lekker van smaak, krokant maar misschien kon het nog iets dunner. Uiteindelijk werd het een klein hoorntje maar twee bollen konden er wel in. Volgende keer ga ik een stroopwafelbeslag proberen.

recept hoorntjesbeslag:

150 gram poedersuiker
65 gram boter
140 ml eiwit
175 gram bloem
1 eetlepel maizena
snufje zout

Mix de poedersuiker met de bloem tot het wit wordt.
Voeg dan het eiwit beetje bij beetje toe.
Als laatste spatel je de gezeefde bloem door het beslag tot een mooi homogeen beslag.
Bak de hoorntjes in een warm wafelijzer of smeer cirkels, met een paletmes op een siliconen matje.
Bak ze  af op 190 graden tot ze goudbruin zijn. Haal ze onmiddellijk uit het ijzer of van het matje en rol het koekje op tot een hoorntje. Laat afkoelen en bewaar in een trommel.

Zondagochtend ging ik naar de eerste Underground’boeren’markt. De ‘crime scene’ werd tot op het laatst geheim gehouden. Onderweg manoeuvreerde ik tussen de vuilniszakken en de glassplinters uit angst voor een lekke band.

Om 11.00 uur stond ik voor de zwarte deur van Rokin 75 met al mijn waren. Ik stond er alleen voor, want meneer Gerritsen moest onverwacht naar Groningen. Ik volgde de borden en op de tweede etage werd de markt opgebouwd. Met meneer Wateetons ruilde ik mijn yuzuspekjes en bananenchocojam voor twee worsten. Dit was een grote verrassing want na alle ‘ah shit’ verhalen had ik deze uitmuntende worstjes niet verwacht. Ook met Kattebelletje ruilde ik voor heerlijke kimchi en chiliolie. In een winkelwagentje stalde ik mijn jam en spekjes uit. Het werd zo druk dat ik niet meer rond kon rijden. Dankzij een gouden tip en een A4tje  van meneer Wateetons vlogen mijn waren het karretje uit en om 13.00 uur waren alle yuzuspekjes uitverkocht.

Helaas moest ik om 13.30 uur weg naar een volgende Salon van een geheel andere orde. Samen met Mevrouw Beddington serveerden we een reeks aan Chinese hapjes, van gestoomde oesters tot handgevouwen bao pao’s.

Tot men geen pap meer kon zeggen.

Houd Twitter in de gaten voor de volgende markt en a.s. zaterdag de PS van het Parool. Alle volgers die gekomen zijn bedankt! Leuk jullie gezien te hebben en tot de volgende keer!