‘Hé, een werk van Ted Noten!’ riep meneer Gerritsen.
‘Nog één!’
‘Zoiets heeft hij ooit gemaakt, in het keramisch centrum.’
‘Of het echt van hem is, zullen we aan de grote Moeftie zelf moeten vragen.
Wat is dit eigenlijk? Een galerie?’ Meneer en mevrouw Gerritsen bekeken het gebouw van alle kanten, maar ze konden nergens een naamplaatje ontdekken.
Meneer en mevrouw Gerritsen waren aan het wandelen in de stad.
Iedere keer als ze in de buurt van het Rembrandtplein kwamen, begon mevrouw Gerritsen over café Schiller. Dit café was met de ondergang bedreigd, maar net op tijd overgenomen. De keuken scheen volgens de Amsterdamse culimaffia zeer goed te zijn. Vroeger toen mevrouw en meneer Gerritsen geen cent te makken hadden, kwamen ze hier op hun verjaardag een drankje nemen. Er was zo’n fijn donker hoekje. Eigenlijk was dit een goed bewaard geheim plekje.
‘Zullen we naar Schiller gaan?’ zei mevrouw Gerritsen. Meneer Gerritsen keek bedenkelijk. ‘We zullen er toch een kéér naar toe gaan, dus kan het net zo goed vandaag. ‘Dat is waar,’ zei meneer Gerritsen.
Mevrouw Gerritsen was op weg naar huis.
Maar zoals gewoonlijk, liep zij te dromen en sloeg de verkeerde straat in.
Toen ze om zich heen keek, besefte ze dat dit niet de goede weg was.
Snel draaide ze zich om, in de hoop dat niemand haar gezien had en vervolgde zij haar weg naar huis.
