Verse morilles, wat een feest. Zomaar met kisten vol tegelijk. Mooie droge stevige exemplaren! Ook gedroogd zijn morilles lekker, om bijvoorbeeld een saus mee te maken. Helaas zijn ze erg duur en moeilijk te krijgen. Het kweken van morilles wil maar niet lukken. Dít is in ieder geval nog een paddestoel die écht uit de bossen komt.

Borage wordt ook wel komkommerkruid genoemd. De bloemetjes van deze plant zijn eetbaar en kunnen je salade versieren. De bladeren zijn ook eetbaar als rauwkost. In Aragon kwam ik erachter dat de stelen geschild worden en lekker met olijfolie gebakken worden. Zelfs in de supermarkt kon je het kopen. Dit schijnt een typische Aragonese specialiteit te zijn. In Nederland is deze plant ook in het wild te vinden van juli tot augustus. In Aragon was het nu al overal te vinden. Volgens John Evelyn (A Discourse of Sallets, 1699) zou borage de hypochonder doen opleven en de moeilijke leerling ondersteunen. (Uit The Companion to Food van Alan Davidson)

Hoihoipiepelepoi, mevrouw Gerritsen is in haar sas. Tussen de olijfbomen is het fijn, ze zou er wel altijd willen zijn. Ze zit te broeden en te denken, hoe zij zichzelf een waar paradijsje zou kunnen schenken. Meneer Gerritsen is ook in zijn sas, hij zegt:”Het is mucho mas!”

Vakantie in Juseu.

Mevrouw Gerritsen kon haar ogen niet geloven. Wat was het hier mooi en alles was zo groen! Meneer en mevrouw Gerritsen kwamen in een bijzonder mooi seizoen in dit héérlijke gebied. Er was voldoende regen gevallen, bijna genoeg voor de rest van het jaar. Het huisje was een fijne thuishaven met alle rust die meneer en mevrouw Gerritsen zich wensten. Na de vermoeiende tijd in de drukke grote stad, was het hier een oase. Lekkere dingen waren ook volop verkrijgbaar. Meneer en mevrouw propten hun ijskast er vol mee: Pata negra ham, verse spinazie van de buurman, ansjovisjes, kaas etc. Ook werd er een flinke wijnvoorraad aangelegd. De prijzen waren héél schappelijk en de mensen bijzonder vriendelijk.
Wél werden meneer en mevrouw pijnlijk geconfronteerd met hun gebrek aan het spreken van de Spaanse taal. Gelukkig hielpen de bijzonder aardige Nederlandse huiseigenaren ze op de goede weg.

Mevrouw Gerritsen ging er eens goed voor zitten om een lekker Paasmenu voor meneer Gerritsen te bedenken. Een mooi diner met veel narcissen en de Matthäus Passion.

Om te beginnen een lekkere tartaar van wilde zalm met een gepocheerd ei en een beetje mooie salade, misschien was er wel wat zeekraal en ijskruid te krijgen. Het geel van het ei moet dan lekker traag over de tartaar lopen, zodra je hem aansnijdt.
Daarna een mals lamsboutje, op lage temperatuur gegaard, zodat het perfect gaar en sappig wordt, met witte asperges en een béarnaise saus met véél dragon. Dan een lekker stukje rauwmelkse kaas, met goed grand-mère brood en als dessert in balsamico gemarineerde aardbeien met basilicum en misschien een lekkere toef slagroom. Daar moest ze natuurlijk nog wat passende wijnen bij zoeken. In ieder geval een lekkere Elzasser, of een goede champagne. ‘Dat zie ik dan in de winkel wel’, dacht ze. Op de achtergrond hoorde ze de lokroep van meneer Gerritsen.  ‘Joehoe, ik kom’, riep mevrouw Gerritsen.