Mevrouw Gerritsen heeft iets gezien wat jullie vast niet kennen. Wat ligt hier op het witte papier en wat doe je ermee?

Weer kwam buurvrouw Josefina groente brengen. Ze had zélf wilde groene asperges geplukt. Mevrouw Gerritsen was onder de indruk en ging zelf ook op zoek. ‘De wilde asperges groeien onder de olijfbomen’, had Josefina gezegd. Mevrouw Gerritsen zocht en zocht, maar kon niets vinden.

geheime houtvoorraad

In de supermarkt Sabeco, de Spaanse Auchan, stuitte mevrouw Gerritsen ineens op Roja’s. Waren dit de beroemde gamba’s roja waar zij zoveel over had gehoord? De delicatesse op garnalengebied, alleen te krijgen in een bepaald seizoen, in Spanje? Onmiddellijk kocht ze een lekkere hoeveelheid voor een zacht prijsje.
Thuisgekomen maakte ze pasta. Ze bakte de gamba’s, ze leken meer op garnalen, met wilde uitjes, uit de tuin van Pepito en Josefina, en knoflook. Door het geheel ging nog een flinke toef crème fraîche. De pasta was heerlijk, maar het tegelijk pellen van de erg kleine garnalen beviel minder.
Desalniettemin smaakte het heerlijk.

Meneer en mevrouw Gerritsen zijn weer aangekomen op hun favoriete bestemming. Dat wordt weer een week zoeken in de vrije natuur naar eetbare planten en dieren. Mevrouw Gerritsen heeft haar messen laten slijpen en is overal klaar voor.

Meneer en mevrouw Gerritsen gingen vol verwachting naar Den Haag. Ze namen boterhammen en koekjes mee want het was filetijd. De uitreiking van de Dutchbloggies zou in het Atrium, het Haagse stadhuis, gaan plaatsvinden. Er waren ongeveer 250 bloggers met aanhang gekomen. Ook meneer Wateetons was er, samen met een dame die de prijs voor de Eetschrijver in ontvangst zou gaan nemen.
Meneer Wateetons zag er piekfijn uit en was klaar om zijn prijs in onvangst te nemen. Ook mevrouw Gerritsen had wat vaker dan normaal in de spiegel gekeken. Mevrouw Gerritsen, de Eetschrijver én meneer Wateetons vielen NIET in de prijzen. Samen probeerden zij hun verdriet weg te drinken, met in hun ooghoek de jaloersmakende, winnende Foodlog.