Voorzichtig had ze het kaasje uit de rekken van de Spaanse supermarkt gepakt. Het leek wel een middeleeuws stenen beeldje met geheime tekens. Aan de buitenkant voelde ze een waslaagje en het was ook best zwaar. Ze probeerde het etiket te ontcijferen. Queso leche cruda de oveja, schapenkaas van rauwe melk. Thuisgekomen pakte mevrouw het kaasje in cadeaupapier. Toen haar man er ook was bood ze het cadeautje meteen aan. Voorzichtig pakte meneer Gerritsen het cadeautje uit en keek blij verrast. ‘Waar heb je dit gekocht, wat mooi, is het steen?’ Mevrouw trok een serieus gezicht en vertelde dat het hier ging om een 15e eeuws maalsteentje dat in die tijd werd gebruikt voor het malen van noten, meestal amandelen. Dit exemplaar was gevonden op de plaza de Aragon bij een opgraving. De onder en bovenkant waren bewerkt met moorse tekens, het bewijs van de Moorse overheersing. Toen ze uitgesproken was pakte hij peinzend het beeld en rook eraan, draaide het rond en gooide het op.
Toen legde hij het op tafel en liep weg. Voor dat zij er erg in had, was hij alweer terug met één arm achter zijn rug. Plotseling vloog er iets glinsterends door de lucht dat op het beeld terecht kwam en het in één keer in tweeën kliefde. ‘Schenk jij even de wijn in, dan snij ik de kaas’, zei hij lachend toen hij het verbaasde gezicht van zijn vrouw zag.

Mevrouw Gerritsen staart naar haar bruine glazen vaas met amandeltakken uit Juseu. Pepito gaf ze, op de dag voor hun vertrek. Ze hadden Josefina en Pepito geholpen met het oogsten van de amandelen. Het was een heerlijke zonnige dag, die ze samen afsloten met een diner. Gestoofde kip in rode wijn van mevrouw Gerritsen en een heerlijke salade met geitenkaas en membrillo van de verse sla uit de wintermoestuin van Josefina.
Nu zijn ze weer terug in Nederland en de ramen zijn nat en buiten is het donker. De regen slaat hard tegen het raam. Zou Pepito zijn dagelijkse portie koffie lekker in de zon aan het drinken zijn en zou Josefina haar nieuwe leren jasje dragen met een leuk sjaaltje in het haar? Ze kijkt naar de takken en ziet kleine groene puntjes. Vandaag blijft ze lekker binnen.

Mevrouw Gerritsen werd wakker en keek naar buiten. Ze zag een fel schijnende en verblindende lichtvlek. Ze knipperde met haar ogen en probeerde in de vlek te kijken. Langzaam zag zij de contouren van een héle grote pan. Dit moest een teken zijn, dacht zij. Maar een teken waarvan? Het leek wel een paëllapan op een gasbrander…

Het altijd zo warme Juseu is een sneeuwsprookje geworden. Alles is wit en de weg naar beneden, naar de bewoonde wereld, is onbegaanbaar. Meneer en mevrouw Gerritsen zijn nu volledig op elkaar aangewezen met hulp van hun lieve buren Pepito, Josefina, Frietje, Wolfje de hond en sinds kort Luna de kat. Dat lukt best met een volle ijskast en een stapel boeken. De houtkachel draait op volle toeren en ’s nachts brengt de elektrische deken verlichting.
Opeens is iedereen ook nog geveld door een geheimzinnig virus. Alleen Frietje en de dieren hebben nergens last van, maar die hebben dan ook geen oesters gegeten.

Bedankt alle trouwe en vreemdgaande bezoekers van mevrouw Gerritsen! Mogen al uw dromen vervuld worden.
Mevrouw Gerritsen gaat met meneer op vakantie en ze nemen mee, een goede pan om in te bakken, lekkere boterhammen, waxinelichtjes, warme kleding, fijne boeken en natuurlijk de nieuwe gitaar van mevrouw.