Deze periode wordt ook wel komkommertijd genoemd. Waar de term precies vandaan komt, heb ik niet kunnen vinden. Wel suggereert de uitdrukking dat komkommers niet de moeite waard zijn, terwijl je komkommers kunt eten, gebruiken voor schoonheidsbehandelingen of gewoon van het woord kunt genieten. Een creatieve geest zou nog wel duizend toepassingen kunnen bedenken.
In ieder geval is een komkommer zeer bruikbaar en zeker niet waardeloos, nietszeggend of slap. Waarschijnlijk wordt de oorspronkelijke periode waarin de komkommer gegeten en geoogst wordt bedoeld. Het gekke is dat komkommers tegenwoordig het hele jaar verkrijgbaar zijn. Als dat maar niet voor ‘komkommertijd’ gaat gelden…

De politiek is met vakantie en de tv met zomerstop. Wij, de Oeigoeren en de mensen in Djakarta tellen nu even niet mee. Voor Simon Vinkenoog is het wél gunstig uitgevallen. Tussen de herhalingen op tv door, is er genoeg ruimte om aandacht te besteden aan zijn markante persoonlijkheid.

Er zijn ook mensen die een hekel aan komkommer hebben omdat ze het, eenmaal gegeten, de hele dag blijven opboeren. Lijkt me ook niet fijn. Voor de andere mensen zijn komkommers een verfrissende groente. Je kunt een komkommersoep maken met yoghurt, zoals mijn tante graag doet als het erg warm is of een warme-dagen-salade. Makkelijk, lekker fris en bijzonder weing calorieën.

Komkommersalade (moeder’s recept)

2 komkommers
zout
1 citroen
peper

Snij de komkommer met een kaasschaaf, mandoline of keukenmachine in flinterdunne plakjes.
Bestrooi de plakjes met zout en zet dit onder druk een paar uur in de ijskast.
Na een paar uur gooi je het vocht dat uit de komkommer is gekomen weg en maak je de salade op smaak met citroen en peper.

Filemon Wesselink [© foto plasticpeter]

De laatste tijd is er weinig tijd om te koken. Meneer Gerritsen neemt de honneurs waar.
Als ik rond negen uur thuis kom staat er een frisse salade op tafel. Daarna serveert hij de warme maaltijd. Ik voel me wel verwend met al die verzorging. Toch begin ik het alweer te missen om in mijn keukentje te koken.
Iedere dag rij ik nu een uur heen en een uur terug naar mijn freelance kookwerk. Eindelijk krijg ik volop de gelegenheid om mijn autorijvaardigheden te oefenen en te polijsten. Het is nu een jaar geleden dat ik de winnaar werd van het begerenswaardige ‘papiertje’. Ik moet zeggen dat het in het begin niet meeviel. Het klamme zweet stond in mijn handen. Mijn nek en armspieren raakten in een kramp en mijn adem stokte regelmatig.

Nu kom ik iedere avond thuis met een mooi verhaal over het schakelen, de enorme regenval, het vinden van de weg of het parkeren. Ik maak echt van alles mee en wat nog veel leuker is: het gaat steeds beter. Ik begin al met interesse naar snellere auto’s te kijken. Het lijkt me óók wel leuk om als eerste bij het stoplicht weg te scheuren. Ondertussen geniet ik van de nieuw verworven vrijheid met een muziekje erbij en ik voel me net achttien.

Meneer maakte zijn blikje bier open en de héle inhoud spoot door de kamer. Hè, daar hadden we nou helemaal geen zin in.

Soms gaat er wel eens wat mis. De bliksem slaat in, je struikelt in de badkamer of er ontstaat kortsluiting in de afwasmachine. Meestal gebeurt het op een moment dat absoluut niet uitkomt. In de drukte ga je nog snel even koffie zetten en daar vliegt een pak melk uit de ijskast, een kop koffie over tafel en een pak meel stort van de plank en besneeuwt de hele keukenvloer. Mopperend en met tegenzin begin je de troep op te ruimen. Je stoot ook nog je hoofd. Huilend ruim je de rommel op. Dagenlang ga je oplettend door het huis. Voorzichtig verplaats je je spullen. Buiten kijk je goed om je heen. Ligt er geen poep op straat of glas? Je sluipt door de straten. Komt er iemand de hoek om? Rijdt er niemand door de binnenbocht? Maar de verslapping ligt op de loer. Op een dag komt ongetwijfeld weer dat moment dat je even niet oplet. Bam, daar stap je in de poep, gooi je een glas om of steek je een straat over zonder te kijken. Het blijft lastig, dat leven.