Je kunt het leven soms onnodig moeilijk maken.
Jarenlang zat ik zonder gootsteendopje. Met papier propte ik de afvoer vol als ik sla wilde wassen of iets anders. Iedere dag worstelde ik met dit ongemak en het leek of het altijd zo moest blijven. Tot ik op een dag op vakantie in een leuk vakantiehuisje was en een gootsteen had, compleet met dopje. Wat was het heerlijk om gewoon het dopje in de gootsteen te doen en lekker te kunnen wassen. Ik genoot er met volle teugen van. Thuis gekomen ging meneer Gerritsen meteen op pad om een dopje te kopen. Na jaren van gemodder was ik opeens in het bezit van een dopje en het was of er iets van me afgleed. Nu zou je denken dat je na zo’n ervaring iets geleerd hebt. In mijn geval is dat dus niet zo. Sinds ik een nieuw gasfornuis heb, modder ik met het gemis van een sudderplaatje. Jarenlang heb ik zo’n plaatje gehad. Maar het was verroest en nadat ik brand in huis heb gehad, ook beroet. Dus gooide ik het weg. Mijn nieuwe gasfornuis brandt feller, dus zit ik nog meer te snakken naar een sudderplaatje. Al twee jaar ben ik in de weer met een gietijzeren grillplaat. Iedere keer erger ik me aan te hard kokende stoofpotjes, bouillons die ineens staan te koken of  smeltend suiker dat meteen zwart wordt ipv caramel. Ineens dacht ik weer aan het sudderplaatje. Zou dat nog ergens te koop zijn? Dagenlang zette ik het op mijn boodschappenlijstje maar vergat toch weer bij de Blokker te gaan kijken. Gisteren ging ik gewoon meteen naar de Blokker en daar lag ’sudderplaat le chef’, voor €2,49.  Zelden ben ik zo blij geweest.

Het wordt weer tijd voor speculaasjes.  Op de boterham, lekker soppen in een grote kop thee. Wel goed opletten dat je koekje niet tot drab uiteenvalt.  Lekker is ook een héél stapeltje in een keer in je mond stoppen. Heel verslavend die knapperige koekjes. Het lekkerst is natuurlijk gevulde speculaas met amandelspijs. Dat is goed zelf te maken. Misschien heb je thuis nog een speculaasplank die al jaren ter decoratie nutteloos en stoffig hangt te wezen. Natuurlijk zijn pepernoten uit den boze zolang Sinterklaas nog niet in het land is, maar speculaasjes mag je het hele jaar door eten.

Speculaas:

100 gram donkere basterdsuiker
100 gram boter
3 gram zout
200 gram zelfrijzend bakmeel
3 lepels water
40 gram koekkruimels
10 gram speculaaskruiden (nootmuskaat, kaneel,  gemberpoeder, kruidnagel)
5 gram geraspte citroenschil
50 gram amandelen

Maak een deeg van de ingrediënten behalve de amandelen. Liefst één dag van tevoren!
Hak de amandelen en meng ze ook door het deeg.
Als je een mooie vorm hebt bestrooi deze dan met rijstebloem of aardappelmeel.
Laat het deeg rusten en druk het in de vorm.
Klop de de koeken uit de vorm op een ingevet bakblik.
Bak af op 160 graden, ongeveer 25-30 minuten.

Amandelspijs:

150 gram amandelen
150 gram suiker
citroenschil
1 ei
zout

De blanke amandelen malen en vermengen met de overige bestanddelen.
Laat de spijs in plastic verpakt enkele dagen rijpen in de ijskast.

Als kind lustte ik niet alles. Chili con carne bijvoorbeeld. Mijn moeder was er juist erg enthousiast over, net als alle andere volwassenen. Meestal maakte ze deze bonenschotel als we bezoek kregen. Een grote pan vol met héél veel chili. Verlegen verschanste ik mij op een strategisch punt, zodat ik bij mijn moeder kon klagen over het té hete gerecht. Dit loste zij op door er een flinke scheut room over te gooien. Drie scheuten room later was de chili nog steeds te heet en gaf ik het maar op.
Een ander, nog verschrikkelijker gerecht, was kapucijners met spek en piccalilly. Dit was een favoriet van mijn vader. Het ergste aan het gerecht waren de gortdroge kapucijners. Deze kon je dan met de piccalilly smeuïger maken. Maar de kapucijners bleven nog steeds in je keel steken. Het was het enige gerecht waar ik uren achter heb gezeten en weigerde verder te eten.

Eten was al op zeer vroege leeftijd mijn lust en mijn leven. De hele dag kon ik mij verheugen op wat mijn moeder ’s avonds zou koken. Eten bij andere kinderen was leuk voor de afwisseling, maar het eten was daar meestal minder lekker. Toppers waren lasagne, een gebraden kippetje, jachtschotel en niet te vergeten, het zelfgemaakte aardbeienijs dat, terwijl ik in bed lag, in de diepvrieskist lag te roepen ‘eet mij op, eet mij op’.

Mijn moeder had niet zoveel moeite ons te laten eten. We moesten alles in ieder geval proeven en alle gebruikelijke gehate groente zoals andijvie, witlof en zuurkool bleven steeds opnieuw de revue passeren. Graag hielp ik bij het koken. Het begon allemaal met peterselie knippen in een glas met een schaar, voor op de salade, bramen plukken en zelf jam maken, pannenkoeken en cake bakken.

Maar ja, de tijd van de hele dag frisdrank, Fristies of het Mac Donald monster was nog niet aangebroken. Televisie was er alleen op zaterdag en woensdagmiddag in zwart/wit.

Tegenwoordig zitten de ouders met de handen in het haar. Steeds meer worden er kant-en-klaar producten gebruikt met veel e-nummers en conserveringsmiddelen. Er is haast en stress en kinderen lusten steeds minder. Ouders die lekker en vers koken worden een zeldzaamheid. Makkelijk is het toverwoord. Om alle ouders en kinderen te helpen met dit probleem maakten Scato en Laura een  vrolijk kookboek ‘Keet Smakelijk’, met veel achtergrondinformatie en tips voor de ouders om hun kinderen gezond te leren eten op een leuke en gezellige manier. Het boek is te bestellen op keetsmakelijk!