En opnieuw is de wereld wit. Je zou er bijna aan gewend raken.
Deze maand is druk. Ik glibber heen en weer tussen twee lieve Engelse dames. Terwijl de vogeltjes niet van mijn pinda’s eten. Wat deed ik fout?
Ondertussen wordt er in huize Gerritsen hard gewerkt aan een culinaire fotosafari in Tokyo. Welk hotel is goed, welke vliegtuigmaatschappij is voordelig. Uren zit ik te zappen van het ene boekingskantoor naar het andere, tot ik er misselijk van word. ‘Zitten achter de laptop is niet goed voor je schouder’, zegt de fysio en hij masseert er nog een blauwe plek bij.

Eindelijk hakken we de knoop door en de prijzen zijn al weer 70 euro hoger dan drie dagen daarvoor. Als het geld overgemaakt is valt er een last van onze schouders. We kunnen weer verder leven. ‘Goed zo’, zegt de fysio. Nu kan het leuke werk beginnen en we fietsen naar reisboekhandel Pied à Terre, waar we een vracht gidsen inslaan zoals ‘Tokyo City Guide’, de ‘Culture Shock Tokyo’ en ‘What’s what in Japanese restaurants’. Nu kan de voorpret beginnen. Ondertussen sneeuwt het lekker door en begint heel Nederland zich te ergeren aan de prut.

Één keer wil ik, in de winter, de bloeiende Mimosa in het zuiden van Frankrijk zien. Hier koop je een veel te snel uitgebloeid bosje. De donzige wollige gele fluffy bolletjes met hun speciale geur zijn een feest. Gerechten met fijngeprakte gekookte eierdooier worden à la Mimosa genoemd. Een heel ouderwets recept zijn de eieren à la Mimosa. Best lekker zo’n gevuld eitje.

Recept van zusje:

• Kook per persoon 1 ei hard.
• Maak zelf mayonaise en meng er versgehakte dragon door.
• Snij de eieren in de lengte door.
• Haal de hardgekookte dooier eruit en meng hier de dragonmayonaise door.
• Spuit het mengsel in de eiwithelften.

Er is ook een cocktail die de naam Mimosa draagt:

• 3 delen champagne
• 2 delen jus d’orange

Serveer het in een gekoeld champagneglas bij ontbijt of brunch.

Ook de vogeltjes moeten lekker eten.

De telefoon ging en de Wildplukker hing aan de lijn. ‘Hebben jullie zin om vandaag te wandelen?’  Dat hadden wij.  Een mooi begin voor 2010!  Onder leiding van de Wildplukker gingen we wandelen. Langs het Gein richting Abcoude. Meneer nam zijn camera mee en de Wildplukker natuurlijk ook. Ik zocht de grenzen van mijn Iphone op. Het werd een echte fotosafari. Al die witte velden waren prachtig en de zon scheen ook nog. Onderweg wees Wildplukker ons op de keep, tafeleenden en een niet nader te definiëren duikertje. Ook zagen we nog een roofvogel die een spreeuw ving. Het was een prachtige wandeling en tegen het einde begon het weer  te sneeuwen. We  spraken af dat we dit in 2010 veel vaker gingen doen. Op weg naar huis raakten we vast in de avondspits die door de sneeuw een enorme chaos werd en 2,5 uur later kwamen we thuis aan. Gauw flanste ik een spaghetti carbonara in elkaar met groene asperges en bleekselderij. Tevreden gingen we naar bed en droomden verder over de mooie winterlandschappen.

Ik hou niet van sporten. Telkens als ik met een sport begin probeer ik mezelf wijs te maken dat alles dit keer gaat veranderen. In mijn fantasie vliegen de kilo’s eraf. Ik vertel iedereen enthousiast over mijn vorderingen. Iedere keer ben ik weer vol verwachting. Maar als het na een paar keer hardlopen begint te regenen heb ik geen zin en ik word er zo moe van.

Daarom kochten we een roeimachine. Sporten en ondertussen een film bekijken, droog en lekker thuis. Je merkt eigenlijk niet eens dat je sport. Na een tijdje raakte ik ook deze prachtige machine niet meer aan. In ons kleine appartementje werd het een stoffig obstakel.
De roeimachine werd op Marktplaats gezet. Diezelfde dag werd er gebeld en geboden. Een vriendelijke meneer uit Groningen was er het eerst bij. Hij zag wel op, tegen een bezoek aan Amsterdam. Mijn vriendelijke echtgenoot bood aan om de roeimachine naar de dochter van de meneer, in Amersfoort, te brengen. Natuurlijk wist hij toen nog niet dat er meer geboden zou worden en dat iemand het apparaat zelfs meteen wilde komen ophalen. De roeimachine bleek populair.

Toch gingen we zoals beloofd naar Amersfoort. Ik mekkerde een beetje want ik had geen zin om naar Amersfoort te gaan. Daar aangekomen werden we vriendelijk ontvangen. Als dank voor onze moeite kregen we een fles wijn, gevulde speculaas en 2 kisten vol Gieser Wildeman. Mooie biologische peertjes uit Groningen. Als een kind zo blij zat ik tevreden in de auto op weg naar huis en heb de rest van de dag peertjes ingemaakt. Met witte wijn, rode wijn, gember en sinaasappelsap. Geef mij maar de inmaaksport.