De cijfers liegen er niet om. Traag maar toch gestaag gaat het lichaamsgewicht omlaag. Soms blijft de daling een beetje hangen maar uiteindelijk zet het toch weer door. Fascinerend zo’n grafiek, vooral de dalende lijn. De vijftig dagen zonder drank, pasta, brood, zoetigheden, puree etc. etc. zijn niet zonder resultaat.
Dit doet me denken aan een tv-programma, maar die gaven het al op na 40 dagen. Ook in de vastenperiode houdt men het na 40 dagen voor gezien. Ik zet nog even door.
Niet dat het makkelijk is. In mijn beroep is het een crime. De hele dag word ik met lekkernijen geconfronteerd, die ik beroepshalve móet proeven. Terwijl ik anderen wijntjes, biertjes, chips, nootjes, bonbons en zachte romige puree naar binnen zie werken, bijt ik op mijn tong en schenk nog maar eens een heerlijk glas spa rood in. Ondertussen probeer ik mijzelf te visualiseren in nauw sluitende zomerjurkjes. ‘Wacht maar…’ denk ik, ‘mijn tijd komt nog wel.’
Dan zijn er ook nog de mensen die zeggen dat je niet te dik bent en die zelf alles in hun mond stoppen wat voorbijkomt en toch nog maatje 34 hebben.
Desondanks lukt het en kan ik toch lekker eten. Een visje of vlees, heerlijke salades en de lekkerste groentegerechten. Ik heb nog nooit zoveel groente gegeten. Honger heb ik ook niet. Nog drie weken volhouden en als beloning mag ik twee weken naar Tokyo! Ik wou dat het zover was.

Mevrouw Gerritsen heeft een leeg hoofd. Ze probeert een leuk stukje te bedenken maar er blijft niets in haar hoofd hangen. Het lijkt wel een leeg vat. Gedachten komen en gaan; de verkiezingen, opnieuw sneeuw, fotograferen. Ze staart naar buiten en denkt niks.
Het is alsof de tijd stil staat. Oscaruitreiking, aardbeving in Chili. Al dat nieuws, ze kan er geen chocola van maken. Wat zou ze graag weer een stukje chocola kunnen eten. Buiten is het bewolkt en binnen is het koud. Dan maar de verwarming wat hoger. Ze drinkt een glaasje spa en eet een salade.

Morgen wordt het beter…