De duif
Het dakterras ligt er weer mooi bij. Alles groeit als kool. Vooral de acacia doet het goed. Al 20 jaar groeit zij en de pot groeit mee. Sinds enkele jaren geeft ze zelfs prachtige witte geurende bloemen. Een beetje bezorgd zijn we wel. Hoe lang zal dit goed gaan. Maar nu stonden we ineens voor een dilemma. Op het dak naast ons wonen twee houtduiven. Mooie lieve grote houtduiven. Elk jaar zitten ze er weer, meneer en mevrouw Houtduif. Deze meneer en mevrouw waren tot onze schrik bezig met het maken van een nest in onze kwetsbare acacia. Een Sophie’s choice. Het nest of de acacia. De acacia is wel groot voor een dakterrasboom maar niet geschikt om deze vette duiven te dragen met het straks bijbehorende nest, vol met eieren en erger nog, spartelende jongen. Dat zou de acacia wel eens fataal kunnen worden. Dus haalden we met pijn in ons hart het nest uit de boom. De duiven keken op afstand toe. Maar ze gaven niet op en bouwden iedere dag weer een nieuw nest. Dit werd toch behoorlijk irritant. Takken braken van de acacia af, bladeren werden geel. Kwaad rukten wij steeds opnieuw het nest eruit. We begonnen een hekel te krijgen aan onze vogelburen. Nog even en de buurtregisseur moest er aan te pas komen. Wij lieten ons toch niet piepelen door een stelletje ordinaire houtduiven? Maar na een week hadden we eindelijk onze zin. De duiven hadden een nieuwe plek gevonden. Ze kwamen niet meer terug.
