Moeder [De ontknoping]

De massa begon langzaam bubbels te vertonen. Zorgvuldig gaf ze de moeder te eten en wachtte geduldig op meer leven. Daarna moest het papje gehalveerd en opnieuw gevoerd worden. De hongerige moeder begon al aardig volwassen te worden en deide steeds verder uit. Het was nu de kunst om op gepaste tijden voeding te geven. Mevrouw Gerritsen kreeg het steeds drukker met dit veeleisende kreng. Ze wilde graag uitgaan, maar durfde het borrelende mengsel niet uit het oog te verliezen. Gelukkig wilde de buurvrouw wel een oogje in het zeil houden. Met een gerust hart kon ze naar de markt gaan om koffie te drinken met Nestle. Ze hadden elkaar al lang niet gezien en babbelden honderd uit. Samen deden ze boodschappen. Het was heerlijk, de zon scheen en mevrouw vergat de tijd. Tot ze de klok op de kerktoren zag.

Haar horloge had ze kwaad in haar nachtkastje gedumpt. Het was een elastisch exemplaar dat leek op die gekleurde armbandjes waar sportmensen zo mee dweepten als steunbetuiging aan het één of ander. Zelfs Mart Smeets had op een bepaald moment zo’n armbandje gehad. Mevrouw Gerritsen was gevallen voor de mooie kleurtjes. De keuze was moeilijk geweest maar werd uiteindelijk blauw, haar lievelingskleur. Het horloge bleek de miskoop van de eeuw te zijn. Bij iedere beweging veranderden de cijfers en moest het klokje weer opnieuw op het juiste uur gezet worden.

Ze nam snel afscheid en rende naar huis. Meneer Gerritsen zat rustig achter zijn computer te werken. ‘O, ja’, zei hij, toen mevrouw Gerritsen binnen kwam, ‘de buurvrouw belde aan dat ze onverwacht weg moest en zei iets over deeg, maar ik kon er geen touw aan vastknopen.’ Met haar jas nog aan rende ze naar haar moeder en liet het bakje bijna uit haar handen vallen. Ze haalde de natte doek eraf en zag een treurig stil papje. Er drupte een traan in. Ze voelde een brok in haar keel. Zou alles dan voor niets zijn geweest en zou haar moeder sterven? Gauw strooide ze er wat meel in en mengde het deeg met het meel en de tranen. Vermoeid legde ze de natte lap er weer over heen en ging uitgeblust op de bank zitten. Het viel niet mee een moeder tevreden te stellen.

Een paar uur later stond mevrouw Gerritsen zingend in de keuken. Het papje was lustig aan het borrelen en eindelijk kon ze haar eerste zuurdesembrood bakken.

3 Reacties »

  1. Alexandra zei,

    zondag, 15 februari 2009 @ 16:05 uur

    U maakt veel mee mevouw Gerritsen. Wat een enerverende dag moet dat voor u geweest voor zijn en dat allemaal voor ons. Ik leef met u mee.

    Maar ondertussen weet u toch nog een paar prachtige broden te bakken met steun van die veeleisende moeder. Chapeau mevrouw.

  2. Anatefka zei,

    zondag, 15 februari 2009 @ 22:25 uur

    Met de juiste muziek eronder, worden uw stukjes Russische novellen. Een lijdenseweg met dwarsliggende familie leden en dan toch… een heerlijk einde.

  3. Lulu zei,

    zondag, 15 februari 2009 @ 22:27 uur

    Wat een handige omrekentabel! Dank.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Laat een reactie achter: