De duif
Het dakterras ligt er weer mooi bij. Alles groeit als kool. Vooral de acacia doet het goed. Al 20 jaar groeit zij en de pot groeit mee. Sinds enkele jaren geeft ze zelfs prachtige witte geurende bloemen. Een beetje bezorgd zijn we wel. Hoe lang zal dit goed gaan. Maar nu stonden we ineens voor een dilemma. Op het dak naast ons wonen twee houtduiven. Mooie lieve grote houtduiven. Elk jaar zitten ze er weer, meneer en mevrouw Houtduif. Deze meneer en mevrouw waren tot onze schrik bezig met het maken van een nest in onze kwetsbare acacia. Een Sophie’s choice. Het nest of de acacia. De acacia is wel groot voor een dakterrasboom maar niet geschikt om deze vette duiven te dragen met het straks bijbehorende nest, vol met eieren en erger nog, spartelende jongen. Dat zou de acacia wel eens fataal kunnen worden. Dus haalden we met pijn in ons hart het nest uit de boom. De duiven keken op afstand toe. Maar ze gaven niet op en bouwden iedere dag weer een nieuw nest. Dit werd toch behoorlijk irritant. Takken braken van de acacia af, bladeren werden geel. Kwaad rukten wij steeds opnieuw het nest eruit. We begonnen een hekel te krijgen aan onze vogelburen. Nog even en de buurtregisseur moest er aan te pas komen. Wij lieten ons toch niet piepelen door een stelletje ordinaire houtduiven? Maar na een week hadden we eindelijk onze zin. De duiven hadden een nieuwe plek gevonden. Ze kwamen niet meer terug.
florine boucher zei,
vrijdag, 25 juni 2010 @ 9:27 uur
Beste mevrouw Gerritsen,
Wat een vreselijk naar verhaal. Zou het niet zo kunnen zijn dat duiven heel goed weten waar ze wel en geen nest kunnen bouwen zonder dat het naar beneden kukelt als de jongen er eenmaal zijn. Ik geloof in de kennis van zaken van dieren wat nest bouwen betreft.
Ik heb ieder jaar zicht op een duivenest in mijn klimroos aan straat. Het nest wordt gedragen door de rozentakken en het is verbazingwekkend luchtig gebouwd, je kijkt er bijna doorheen. Het fijne is dat geen kat er bij kan, geen kraai noch ekster de jongen kan zien vanwege het blad en de bloesem van de rozen. En de duif, die landt in het zicht van iedereen veel hoger in de rozenstruik dan het nest zit. En vervolgens werkt ze zich slinks tussen het gebladerte naar beneden naar het nest. Zo krijgt geen ‘roofvogel in de gaten dat daar een nest zit. Zo slim zijn die vogels…
florine boucher zei,
vrijdag, 25 juni 2010 @ 9:41 uur
Mevrouw Gerritsen,
Pas in tweede instantie had ik door dat uw boompje ook te zien is. Mijn complimenten voor het boompje, werkelijk prachtig. Naar mijn mening is het sterk genoeg om zo’n iel nest van duiven te dragen. Duiven zitten om beurten op het nest, nooit samen. Dus wat gewicht betreft, valt het wel mee.
Enfin, als ik u was zou ik duiven volgend jaar laten begaan als ze uw boompje weer verkiezen voor hun nest en eens zien wat er gebeurt. Zo teer is dat boompje van u allang niet meer. Wat is er leuker dan te zien hoe duiven zo’n nest bouwen, de takjes precies goed neerleggen, dagen en dagen achtereen roerloos op hun nest zitten te broeden en dan hun jongen (meestal 2) grootbrengen. Zelf vond ik het een hele eer dat een duif in mijn klimroos wilde nesten.
vogelverschrikkert zei,
vrijdag, 25 juni 2010 @ 16:19 uur
Nou mevrouw Gerritsen, goeie actie hoor. Weg met die tyfusduiven. Luchtratten zijn ‘t en je krijgt er pokken, schurft en larven van. Bovendien schijten ze in je cocktail, als je lekker buiten zit en koeren zo hard dat je het dwars door je koptelefoon heen hoort. En van uw acacia moeten ze met hun fikken afblijven, die is veel te fragiel voor twee van die stinkmormels.
Charlotte zei,
zondag, 27 juni 2010 @ 21:02 uur
Die acacia ziet er werkelijk prachtig uit en beslist groot voor een dak terras.
Zou wel een duivennest kunnen dragen als ik Florine Boucher lees maar het advies van vogelverschrikkert lijkt mij het verstandigste.
Dan heb ik geluk met de eer van ‘mijn’ merels met nest in de tuin, het is natuurlijk heel leuk die kleine mereltjes. Allemaal in een dichte klimop.
Meneer Wateetons zei,
donderdag, 1 juli 2010 @ 11:10 uur
ik zie wel een photoshopje geloof ik
Mevrouw Gerritsen zei,
donderdag, 1 juli 2010 @ 11:56 uur
Een scherpe vinexblik ontgaat natuurlijk niks.