De food-achtbaan

Wie van winkelen houdt, kijkt zijn ogen uit in Tokyo. Maar wie een lekkerbek is begeeft zich op de grootste en opwindendste achtbaan aller tijden.

Zo heb ik het in ieder geval ervaren. Stel je voor dat je een metrostation ingaat. Terwijl je daar loopt, tussen de reizende mensen en kleine tentjes met noedels en allerhande snacks, wordt je aandacht getrokken door de ingang van een warenhuis. Je loopt er naar binnen en je ziet een enorme vloer met allerhande balies met allemaal verschillende producten. Je probeert te kijken waar het ophoudt maar je kan het einde niet zien. De mensen in de winkel begroeten je, buigen en nodigen je uit al hun waren te proeven. Zoals ingemaakte pruimpjes, yakitori, pickles in alle geuren en kleuren, zeewier, Frans brood, sushi, saké, omeletten, zoetigheden en gevulde driehoeken van sushirijst. Ondertussen zingt het om je heen ‘irashaimase, irashaimase, irashaimase!’ als een honderdkoppig koor. Verbijsterd door zoveel aanbod loop je door en door en door. Het lijkt oneindig. Als je dan eenmaal toch niet meer verder kan, via een groenteafdeling met de allerleukste en kleinste en perfectste groenten en fruit, Wagyu- en Kobe-vlees in alle soorten en maten, een visafdeling met kilobakken zalmeitjes, rauwe vis, salades en inktvis, dan blijkt er nog een volgende verdieping te zijn, met een Franse broodafdeling waar ze het luchtigste briochebrood dat ik ooit at, verkopen. De Fransen worden hier overtroffen en hoe! Ook geven de Japanners er een eigen twist aan. Je kunt bijvoorbeeld ook groene-thee-brood krijgen of gefrituurde broodjes gevuld met een Japanse curry. Daarna kom je langs allemaal soorten flans en bavarois met ook hier weer eigen toevoegingen als zwart sesam of pompoenpuree. Ook hier was ik onmiddellijk aan verslingerd. Hun uitvoeringen waren zo perfect, luchtig, smaakvol en niet te zoet, dat je minstens éen flannetje per dag moest eten. Natuurlijk mocht de mochi ook niet ontbreken, een echte Japanse lekkernij. Bij dit zachte en weke snoepgoed is de structuur héél belangrijk. De zachte deegballetjes worden soms uit meerdere lagen opgebouwd. Zo mooi en ook zo ingenieus. En dan de Baumkuchen, een cake die op spekkoek lijkt en een zeer populaire snack blijkt in Japan.

En dit was pas één warenhuis van de ontelbare andere in Tokyo. Iedere wijk heeft er wel een paar. Twee weken waren veel te kort en ik moest nog zoveel proeven! Ik gierde door de bochten, ging omhoog en omlaag, het suisde in mijn oren en ogen. Mijn smaakpapillen werden uitgedaagd en geprikkeld. Mijn neus draaide op volle toeren en toen kwam ik weer op de grond terecht met een klap in Nederland. De achtbaan was afgelopen en ik kon helaas niet nog een keer in de rij gaan staan.

3 Reacties »

  1. konijn zei,

    vrijdag, 18 februari 2011 @ 9:25 uur

    Jeetje,wat een reisverslag . Dit was toch voor een cullie een waar Walhalla.

  2. Kookblog RozeMarijn RozeMarijn zei,

    vrijdag, 18 februari 2011 @ 10:02 uur

    WOW. En wat is dat op die onderste foto? Het ziet er tamelijk briljant uit.

  3. Roxyfloxsy zei,

    vrijdag, 18 februari 2011 @ 11:36 uur

    Wowww, wat een paradijs voor de echte foodie, zoals ik!
    (zucht)
    Prachtige foto’s zeg!

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Laat een reactie achter: