Arezzo (Toscane)

De volgende reis gaat naar Vitiano, net onder Arezzo. Daar hebben meneer en mevrouw een appartement in Toscaanse stijl gehuurd. Het rijden op de Italiaanse strada is net als op een racebaan. Smalle wegen met twee banen. Er rijden veel vrachtwagens dus het is manoeuvreren geblazen. Maar daar draait meneer Gerritsen zijn hand niet voor om.

In Vitiano heerst een landelijke rust. Voor het mondaine is hier geen plaats. Dit is het platteland. De vogels fluiten en meneer en mevrouw wachten onder de bomen in de tuin tot Giulio gearriveerd is. Giulio is héél vriendelijk en laat meneer en mevrouw kiezen uit verschillende appartementen. Dat wordt een groot en ruim appartement. Het is een mooi oud huis met grote open haard. In deze open haard kun je zelfs koken. Mevrouw Gerritsen is erg bang dat ze door al dat lekkere eten dikker en dikker zal worden en daarom gaat ze zwemmen in het zwembad. Ondanks het mooie weer is het water ijskoud. Maar ze moet doorzetten en probeert zoveel mogelijk baantjes te trekken. Zo dit was de gnocchi met blauwe kaas saus en nu de spaghetti met rookkaas en spekjes eraf en zo gaat ze maar door tot ze niet meer kan en haar héle lichaam blauw is van de kou.

De eerste dag gaan ze naar Arezzo ongeveer 25 minuten rijden van Vitiano.

Het Piazza Grande is een héél bijzonder plein en meneer en mevrouw hebben het geluk dat het plein leeg is op een paar locale bewoners na. Het is een aangenaam stadje en tot het tijd is om te gaan lunchen, slenteren ze wat rond. Bij La Torre di Gnicchi zijn ze de eerste gasten. Ze kunnen buiten zitten en hebben nog een beetje uitzicht op de Piazza Grande. De bediening is een onopgemaakt, vriendelijk, jong meisje in een modern broekpak met blote rug. Op haar linkerschouderblad is een getatoeëerd en op haar rechterschouderblad een . Heur haar is samengebonden in een staartje. Ze kijkt behoorlijk serieus, wat je niet verwacht bij iemand met een dergelijke tatoeage. Ze brengt meneer en mevrouw twee grote Riedel glazen met een heerlijke chianti. Vooraf heeft meneer een panzanella en mevrouw groente, ingelegd in olie. De panzanella is niet erg op smaak en de groente zijn ook niet bijzonder. Als segundi heeft meneer een polpettane. Een paar plakken van een soort gehaktbal met een wijnsaus. Mevrouw heeft een sformato. Ze zocht het op in Onno Kleyn’s reiswoordenboek waar het wordt omschreven als luchtig gerecht dat in een vorm gaar gemaakt wordt en vervolgens gestort. Het blijkt een bijgerecht (contorno) te zijn. Het is niet erg luchtig en het valt mevrouw een beetje tegen. Het gerecht van meneer is stukken beter. Om de chef nog een kans te geven besteld mevrouw Gerritsen een crostata met peer en ricotta. Het meisje brengt er 2 vorken bij. Het gebak is warm, zacht en slap. De smaak is goed maar het is niet krokant. Misschien heeft de chef even de magnetron gebruikt. Toch jammer. Mevrouw Gerritsen verbaast zich dat dit restaurant opgenomen is in de slow food gids. Misschien was het een slechte dag?

Laat een reactie achter: