Breien, moestuinen en worst

Tijdens een crisis staat alles op zijn kop. Niets is meer zeker. De berichten zijn verwarrend en we weten niet wat ons te wachten staat. Dus gaan we terug naar het verleden. De tijd dat iedereen een varken in zijn tuin had. De geruststellende gedachte dat er in ieder geval één keer per jaar een feest was. Het slachten van het varken op het binnenplaatsje. De vrouw des huizes toverde het dier om in allerhande producten. Paté, bloedworst, zure zult, gezouten karbonade en natuurlijk worst. In die tijd was het nog vrouwenwerk. De tijd dat er nog geen dierenpartij was en de mensen nog wisten dat er voor vlees een dier gedood moest worden. Nu vragen kinderen zich af waar de worstboom staat en smeken mannen hun vrouwen om thuis worst te mogen maken.
Met de emancipatie van de vrouw kwam de wokgroente, de onherkenbare stukjes vlees, de kant en klare sauzen en de 1,2,3 maaltijden in de supermarkt. We hebben geen tijd meer om te koken. Eigenlijk hebben we geen tijd meer om te leven. Koken is een mannenhobby geworden.
Maar er gloort hoop aan het eind van de tunnel. De breipennen worden uit het vet gehaald. De moestuinen worden weer omgespit. We gaan de handen weer uit de mouwen steken. Een ambacht is geen vies woord meer, maar een eretitel. Worst is weer populair dat blijkt wel uit het winnende woord van de foodlingo, ‘de zelfworster‘. Met het verschijnen van de worstbijbel werd 2011 zelfs uitgeroepen tot jaar van de worst.

Ook ik vond dat het in 2011 eindelijk eens tijd werd voor het aanschaffen van een worststopper. Ik nodigde Stokje uit voor een privéworstworkshop met ‘Over worst’ als gids voor het maken van droge worst en de kennis van mevrouw Gerritsen voor het maken van boudin blanc in de vorm van een visworst. Natuurlijk moest er ook verse worst gemaakt worden! Dit werd een hertenworst. Stokje bleek een voorbeeldige leerling. Het maken van worst is al vele jaren mijn lust en mijn leven, maar het maken van droge worst werd de eerste keer. We besloten het recept van de venkelsalami te maken. Na afloop kwamen zusje en meneer om alles op te eten. Als anti pasti hadden we geroosterde paprika met bagna cauda. Daarna een salade van witlof met rucola en visworstjes. Als hoofdgerecht zuurkool met puree en een hertenworst en na wat zelfgemaakt ijs. Ik bakte er een focaccia bij, dit keer met venkelzaadjes. Nu is het wachten op de droge worst!

2 Reacties »

  1. Konijn zei,

    zondag, 15 januari 2012 @ 22:27 uur

    Eindelijk weer boven water? Ben altijd met eten bezig,hou in het bijzonder van zo puur mogenlijk voedsel. Vorig jaar een boek gekocht over worst en pate van Jane Grigson uitg.Terra. Als U nu eens wat tips weggeeft zou ik fijn vinden, Leuk weer iets van U te vernemen.

  2. lieve zei,

    zondag, 22 januari 2012 @ 8:50 uur

    “kan me helemáál vinden in de reactie van Konijn “

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Laat een reactie achter: