Alle wegen

Meneer en mevrouw hadden nog véél meer willen zien in Toscane maar het is helaas alweer tijd om te vertrekken. Een nieuw avontuur…

Ze rijden naar Rome een lang gekoesterde wens van mevrouw. De reis gaat voorspoedig en na 2,5 uur zijn ze er. Dankzij  de gps parkeert meneer moeiteloos voor de deur van het hotel. Het appartement zit in een vrijstaand complex met een hek er om heen. Zo kan de auto veilig worden geparkeerd. De medewerkers van het hotel zijn zeer joviaal. Op de kamer staat zelfs een George-Clooney-apparaat en de koffie is gratis.

Als de deurbel gaat doet mevrouw Gerritsen vol verwachting open. Nee het is niet Georgie maar een medewerker met een fles prosecco. Ook leuk, maar toch. De wifi is perfect en snel, dus ook meneer kan ontspannen. De wijk waarin ze zitten is Trastevere.

Ze gaan op weg naar een restaurant aanbevolen door het echtpaar Beddington. Het restaurant  zit vlak naast het Pantheon en heet Armando al Pantheon. Mevrouw Gerritsen heeft niet gereserveerd en er staan al mensen voor de deur te wachten. Bij gratie gods zijn meneer en mevrouw de laatsten die nog zonder reservering naar binnen mogen. Het is een sympathieke eetzaal met groene tafelkleedjes. De bediening spreekt Engels dus dat is makkelijk. Ze eten gerookte zwaardvis en tonijn, bruschetta met truffel, pasta cacio e pepe (pasta met pecorino en zwarte peper), pasta amatriciana (pasta met  guanciale*, tomaat en kaas) en groente van de dag. Als dessert nemen ze semifreddo met cantuccini en vino santo en panna cotta. Én een Montepulciano d’abruzzo Masciarelli 2008.

Het is weer heerlijk en meneer en mevrouw zitten te smikkelen. Ze merken wel dat de bediening een beetje zenuwachtig wordt. Het restaurant loopt vol en meneer en mevrouw zijn nog niet klaar. Hun tafel is natuurlijk gereserveerd.

Ze besluiten dit heerlijke diner af te sluiten bij een bar vlakbij, Tazza d’oro die de beste koffie van Rome schijnt te maken. Hier heerst ook weer een gezellige sfeer en samen hangen meneer en mevrouw aan de bar en slurpen een espresso en een macchiato naar binnen. Wat is het Italiaanse leven toch goed!

*guanciale = zoete gedroogde varkenswang

spaghetti cacio e pepe

• 2 theelepels zwarte peperkorrels
• 500 gram spaghetti
• 4 eetlepels grof geraspte pecorino

Kook de spaghetti al dente in gezouten water
Maak een serveerkom warm door er heet water in te gieten.
Bewaar een kopje van het kookwater.
Laat de spaghetti uitlekken.
Doe de spaghetti in de hete kom en hussel de pecorino, gemalen peper en een beetje kookvocht erdoor.
Serveer de pasta en geef er los nog wat peper en extra geraspte kaas bij.

Reacties (1)

Lekkere hapjes

In Italië is het de gewoonte om in een bar te ontbijten. Even staand aan de bar en dan een lekker klein zoet hapje erbij. Soms is de keuze overweldigend!
Deze gewoonte neemt mevrouw direct over. Na die eerste cannolo picolo, komen nog vele crostatini’s en andere lekkere hapjes.

Reacties (2)

Slowfood

Mevrouw Gerritsen heeft héél wat gidsen aangeschaft. Want hoe anders vind je je weg in een vreemd land. Daar komt bij dat ze natuurlijk wel in goede restaurantjes wil eten. Daarom heeft zij gekocht:

• De Trotter (vertaald uit het Frans, Le Guide Routard), voor algemene informatie en leuke adresjes.

• Het beste restaurant van Italië (Dylan van Eijkeren), voor leuke verhalen over restaurants en gerechten.

• Osterie d’Italia, gids met restaurants, aanbevolen door Slowfood, alleen in het Italiaans of Duits verkrijgbaar.

• Culinair Reiswoordenboek Italië, it-ned / ned-it, Onno Kleyn

De Slowfood gids vindt zij erg fijn. De restaurants waar ze tot nu terecht zijn gekomen zijn vaak onopvallend. Toeristen lopen er zo voorbij. In de gids worden ook al veel van de specialiteiten genoemd, zodat ze een beetje kan bekijken wat ze zou willen eten. Zo kwam Mevrouw onder andere terecht bij Taverna Pane e Vino.

Dit restaurant ligt in het prachtige maar toeristische Cortona.  Al wandelend door het stadje zien meneer en mevrouw overal vrolijk gedekte tafeltjes. Ze vinden Taverne Pane e Vino een beetje verscholen achter de marktkramen. Hier is geen terras. Het blijkt een soort kelder te zijn met mooie oude gewelven. Overal staan flessen wijn en er zijn houten tafeltjes en stoelen en verder geen tierelantijnen. Meneer en mevrouw zijn de eersten deze middag. Een uur later is het restaurant helemaal vol.
Ze worden professioneel ontvangen en de ober spreekt een beetje Engels. Hij brengt ze prachtige grote glazen wijn, shiraz Cortona smeriglio 2009 en zelfgebakken brood met meel van de steenmolen. Natuurlijk weer zonder zout want dat is een gebruik in Toscane.
(Het schijnt dat er ooit belasting geheven werd over het zout en ‘slim’ als de Toscanen waren gingen ze brood bakken zonder zout.)

De voorgerechten, die meneer en mevrouw bestellen, bestaan uit piatto del cavatore di marmo, gerecht van de marmerwerkers. Dit is spek, ook wel lardo di colonnata genoemd. Spekvet dat gerijpt wordt met zout en specerijen tussen marmer. Dit spek smelt op de tong. Het tweede gerecht is ham van het Cinta zwijn en wat geitenkaas. Meneer en mevrouw smullen ervan. Daarna komen pappardelle della festa al ragù di tre carne en tartare di chianini IGP. Meneer vind zijn pasta met 3 soorten vlees heerlijk. Mevrouw krijgt tranen in haar ogen van de heerlijke tartaar met 2 soorten olijfjes op heerlijke knapperige toastjes gestapeld als een torentje met ernaast één blad raddichio. ‘Dit is precies goed’, zucht ze. ‘Wat een fijn restaurant’. Als uitsmijter eten ze nog perzikbananenijs, puur ijs, nauwelijks zoet en een semi freddo met krokantjes. Ook weer héérlijk.

Sterk hè die gidsen.

Reacties (6)

Lampredotto

Florence is een prachtige stad, alleen lopen al die toeristen zo in de weg. Toch begint de dag erg goed in een mooie bar met een superlekkere macchiato en een cannoli piccolo.

Mevrouw heeft maar één missie in Florence en dat is het eten van een broodje Lampredotto. Dat moet natuurlijk hier gebeuren want Florence is een stad met een rijke tripes-geschiedenis.
Lampredotto is een broodje met gekookte runderpens. Mevrouw heeft wel vaker pens gegeten en ze vond het niet altijd lekker. Tripoux, een soort worst van ingewanden, was bijvoorbeeld niet aan haar besteed. Maar de trippes à la Provençale waren wél weer lekker.

Al slenterend door de stad vinden meneer en mevrouw paninoteca IYO IYO in de Borgo Pinti 25/r. De chef is een jonge serieuze man die ‘s avonds ook sushi op het menu heeft staan. Een grappige combinatie: tripes en sushi. Aan de gasten te zien is het duidelijk dat lampredotto ook nog geliefd is bij de nieuwe generatie. De kok blijkt alles alleen te doen. Meneer gaat een broodje lampredotto en een foccacia salami peccorino bestellen. Daarna kun je zelf wat ingelegde groente opscheppen, wijn tappen uit het tankje of een flesje bier of water uit de ijskast pakken. De chef werkt serieus door. Alles gaat à la minute. Het snijden van de vleeswaren, het klaarmaken van de broodjes of primi of secondi. Niemand maakt misbruik van de situatie en mevrouw Gerritsen vraagt zich af of deze formule in Nederland zou werken. De chef komt de broodjes brengen. Mevrouw heeft eindelijk haar broodje en neemt een grote hap. Ze proeft die herkenbare tripes smaak, peper en het is zacht. Lekker, een beetje als gekookte tong maar dan anders. Zelfs meneer vindt het goed te eten en hij is geen liefhebber van dit soort eten. De ingelegde groentes zijn trouwens ook verrukkelijk en het broodje van meneer ook. ‘Hier is een echte chef aan het werk’ roept mevrouw blij. Voor 1 euro extra eindigen ze met een glas grappa. De missie is geslaagd.

Reacties (2)

Arezzo (Toscane)

De volgende reis gaat naar Vitiano, net onder Arezzo. Daar hebben meneer en mevrouw een appartement in Toscaanse stijl gehuurd. Het rijden op de Italiaanse strada is net als op een racebaan. Smalle wegen met twee banen. Er rijden veel vrachtwagens dus het is manoeuvreren geblazen. Maar daar draait meneer Gerritsen zijn hand niet voor om.

In Vitiano heerst een landelijke rust. Voor het mondaine is hier geen plaats. Dit is het platteland. De vogels fluiten en meneer en mevrouw wachten onder de bomen in de tuin tot Giulio gearriveerd is. Giulio is héél vriendelijk en laat meneer en mevrouw kiezen uit verschillende appartementen. Dat wordt een groot en ruim appartement. Het is een mooi oud huis met grote open haard. In deze open haard kun je zelfs koken. Mevrouw Gerritsen is erg bang dat ze door al dat lekkere eten dikker en dikker zal worden en daarom gaat ze zwemmen in het zwembad. Ondanks het mooie weer is het water ijskoud. Maar ze moet doorzetten en probeert zoveel mogelijk baantjes te trekken. Zo dit was de gnocchi met blauwe kaas saus en nu de spaghetti met rookkaas en spekjes eraf en zo gaat ze maar door tot ze niet meer kan en haar héle lichaam blauw is van de kou.

De eerste dag gaan ze naar Arezzo ongeveer 25 minuten rijden van Vitiano.

Het Piazza Grande is een héél bijzonder plein en meneer en mevrouw hebben het geluk dat het plein leeg is op een paar locale bewoners na. Het is een aangenaam stadje en tot het tijd is om te gaan lunchen, slenteren ze wat rond. Bij La Torre di Gnicchi zijn ze de eerste gasten. Ze kunnen buiten zitten en hebben nog een beetje uitzicht op de Piazza Grande. De bediening is een onopgemaakt, vriendelijk, jong meisje in een modern broekpak met blote rug. Op haar linkerschouderblad is een getatoeëerd en op haar rechterschouderblad een . Heur haar is samengebonden in een staartje. Ze kijkt behoorlijk serieus, wat je niet verwacht bij iemand met een dergelijke tatoeage. Ze brengt meneer en mevrouw twee grote Riedel glazen met een heerlijke chianti. Vooraf heeft meneer een panzanella en mevrouw groente, ingelegd in olie. De panzanella is niet erg op smaak en de groente zijn ook niet bijzonder. Als segundi heeft meneer een polpettane. Een paar plakken van een soort gehaktbal met een wijnsaus. Mevrouw heeft een sformato. Ze zocht het op in Onno Kleyn’s reiswoordenboek waar het wordt omschreven als luchtig gerecht dat in een vorm gaar gemaakt wordt en vervolgens gestort. Het blijkt een bijgerecht (contorno) te zijn. Het is niet erg luchtig en het valt mevrouw een beetje tegen. Het gerecht van meneer is stukken beter. Om de chef nog een kans te geven besteld mevrouw Gerritsen een crostata met peer en ricotta. Het meisje brengt er 2 vorken bij. Het gebak is warm, zacht en slap. De smaak is goed maar het is niet krokant. Misschien heeft de chef even de magnetron gebruikt. Toch jammer. Mevrouw Gerritsen verbaast zich dat dit restaurant opgenomen is in de slow food gids. Misschien was het een slechte dag?

Reageer

« Vorige pagina« Vorige items « Vorige pagina · Volgende pagina » Volgende items »Volgende pagina »